اروتیک اخیریت‌ها

اخیریت‌ها یکی از چهار قبیلهٔ اصلی مردم بوریات‌اند. سرزمین آن‌ها سوی غربی دریاچهٔ بایکال است: جزیرهٔ اولخون، لبهٔ دشت و تایگا پیرامون بایاندای و اوست‌اوردا، و بالادست رود لنا نزدیک کاچوگ و ورخولنسک. شاخهٔ دوم در آن سوی دریاچه، در دره‌ی بارگوزین در بوریاتیا زندگی می‌کند. اخیریت بودن امری مربوط به تبار است. هویت بوریاتی همواره در لایه‌هایی از ملت، قبیله و تیره شکل گرفته است و خانواده‌های اخیریت عضویت در تیره را از راه خط پدری دنبال می‌کنند. این عضویت هنوز در قربانی‌های تیره‌ای که هر تابستان برگزار می‌شود اهمیت دارد. در افسانه، اخیریت‌ها با بولاگات‌های همسایه پیوند نزدیک دارند و این دو نام در ناحیهٔ اخیریت-بولاگات، شرق ایرکوتسک، به هم پیوسته‌اند.

آن‌ها به زبان بوریاتی، زبانی از شاخهٔ مغولی، سخن می‌گویند. گویش‌های غربی آن‌ها که با بولاگات‌ها مشترک است، به‌طور محسوسی با معیار ادبی مبتنی بر گویش خوری که در اولان‌اود به کار می‌رود تفاوت دارد. امروزه زبان روسی بیشتر زندگی روزمرهٔ مردم را در بر گرفته و بوریاتیِ روان بیش از پیش زبان نسل مسن‌تر شده است.

دین نقطه‌ای است که بوریات‌های غربی از پسر عموهای شرقی خود جدا می‌شوند. بودیسم تبتی ترانس‌بایکالیا را دگرگون کرد، اما در غرب دریاچه نفوذ بسیار کمتری یافت و در نتیجه سنت شامانی کهن‌تر پابرجا ماند. در دوران تزارها، مقامات روسی تعمید ارتدوکس را بر آن افزودند. قربانی‌های شیر و ودکا برای ارواح یک مکان، سرکوب شوروی را از سر گذراند و پس از 1991 آشکارا بازگشت. همین‌طور آیین‌های عشیره‌ای موسوم به tailgan و احترام به مکان‌هایی چون صخرهٔ دماغهٔ بورخان در اولخون باقی ماند. اخیریت‌های بارگوزین در میان همسایگان بودایی زندگی می‌کنند و بیشتر به سوی لاماها گرایش دارند.

قزاق‌های روسی در قرن هفدهم به لنا و بایکال رسیدند، دژها ساختند و خراج پوست خز مطالبه کردند. در سده‌های بعد، اخیریت‌ها به یونجه‌سازی و کشاورزی روی آوردند. بسیاری از چادرهای نمدی را رها کردند و به جای آن یورت‌های چوبی چندضلعی و بعدها خانه‌های به سبک روسی برگزیدند. در سال 1937 مسکو ناحیه‌های آن‌ها را از جمهوری بوریات-مغول جدا کرد و آن‌ها را به ناحیهٔ جداگانهٔ بوریات اوست‌اوردا در درون استان ایرکوتسک بدل کرد. این شکاف از فروپاشی اتحاد شوروی نیز فراتر رفت، هرچند ناحیهٔ اوست‌اوردا در سال 2008 خودمختاری‌اش را از دست داد و کاملاً در استان ادغام شد. راویان بوریاتِ غربی همچنین برخی از طولانی‌ترین روایت‌های حماسهٔ گسر را زنده نگه داشتند که طی چند شب خوانده می‌شد.