اروتیک کریاک‌ها

کوریاک‌ها مردمی هستند که دو شیوه زندگی آنان را به دو بخش تقسیم کرده و این جدایی در نامی که هر گروه برای خود برمی‌گزیند دیده می‌شود. چاوچووِن‌ها، صاحبان گله‌های فراوان گوزن شمالی، همراه با گله‌هایشان در تندراها و کوه‌های شمال کامچاتکا جابه‌جا می‌شوند. اما نیمیلان‌ها، مردم روستا، در سواحل دریای برینگ و دریای اوخوتسک ساکن‌اند، فُک و نهنگ شکار می‌کنند و ماهی آزاد را با تور می‌گیرند. بیگانگان هر دو گروه را زیر یک عنوان قرار دادند که احتمالاً از واژه کوریاکی به معنای گوزن شمالی گرفته شده بود و این عنوان ماند. حدود 7000 تا 8000 کوریاک باقی‌مانده‌اند که بیشترشان در منطقه کامچاتکا زندگی می‌کنند و شهر کوچک پالانا در ساحل غربی نقش مرکز اداری و فرهنگی را دارد. زبان آنان به خانواده چوکوتکو-کامچاتکایی تعلق دارد و بخش زیادی از واژگانش را با زبان چوکچی در شمال و بخش بسیار کمتری را با زبان ایتلمنی در جنوب مشترک است. زبان آلوتور که در اطراف پایه شبه‌جزیره گفتگو می‌شود، آن‌قدر به کوریاکی نزدیک است که زبان‌شناسان بر سر این‌که گویشی از آن است یا زبانی خواهر، اختلاف دارند. امروزه روسی زبان اول تقریباً همه افراد است و کوریاکیِ روان بیشتر در گفتار نسل مسن‌تر شنیده می‌شود.

دین اینجا هرگز ساختمان یا کتاب نبود، بلکه خانه بود: لوحی چوبی و حکاکی‌شده که به‌عنوان نگهبان خانواده نگه داشته می‌شد و با چرخاندن برای روشن کردن آتش فرسوده شده بود، و مجسمه‌های کوچک چوبی که کنار اجاق با چربی تغذیه می‌شدند. کلاغ بزرگ، آفریننده و فریبکار، بر اسطوره‌ای حکم می‌راند که کوریاک‌ها آن را با چوکچی‌ها و ایتلمن‌ها مشترک دارند. روستاهای ساحلی هنوز جشن هولولو را در پاییز برگزار می‌کنند، جشنی که از فُک‌ها و نهنگ‌هایی که طی سال شکار شده‌اند سپاس می‌گوید و روح آن‌ها را به سرزمینشان بازمی‌گرداند تا دوباره بازگردند. سوزاندن بر توده هیزم، تدفین سنتی بود و لباس تشییع جنازه فرد از پیش دوخته می‌شد اما عمداً ناتمام گذاشته می‌شد، زیرا تمام کردن آن مرگ را نزدیک‌تر می‌کرد. قارچ مگس‌کش خشک‌شده که به‌عنوان ماده مست‌کننده مصرف می‌شد، توسط والدمار یوخلسون در جریان سفر جسوپ از سال 1900 تا 1901 در میان کوریاک‌ها با جزئیات ثبت شد. قزاق‌های روس در اواخر سده هفدهم به سرزمین کوریاک‌ها نفوذ کردند و خواستار باج خز بودند، و کوریاک‌ها دهه‌ها با آن‌ها جنگیدند، قلعه‌ها را سوزاندند و به‌خاطر تلافی و آبله، روستاهای کامل را از دست دادند. جمعی‌سازی شوروی در دهه 1930 گله‌ها را زیر نظر مزارع دولتی و کودکان را در مدارس شبانه‌روزی قرار داد. گله‌ها از دهه 1990 به‌شدت کاهش یافته‌اند و خود منطقه خودمختار کوریاک در سال 2007 در منطقه کامچاتکا ادغام شد. آنچه پایدار ماند، صنایع دستی است: تزئین موزاییکی خز روی کوخلیانکا از پوست گوزن شمالی، چاقوهایی که در روستای پارن ساخته می‌شوند، و سنت طبل و رقص که گروه منگو از دهه 1960 آن را به صحنه‌هایی بسیار دورتر از پالانا برده است.