اروتیک کاماسین‌ها

کاماسین‌ها قومی کوچک از اقوام سامویدی بودند که در دامنه‌های کوه‌های ساین در جنوب سیبری زندگی می‌کردند. آنان از سده هفدهم در کنار رودخانه‌های کان و مانا، در جنوب شهر امروزی کراسنویارسک، ثبت شده‌اند و طی سده‌های نوزدهم و بیستم در جمعیت روس‌ها و خاکاس‌های همسایه جذب شدند. زبانشان با مرگ آخرین گوینده روان آن در سال 1989 از میان رفت. اهمیت این قوم بیش از شمار اندک آنان است، زیرا از آخرین گویندگان زبان‌های سامویدی بودند که هنوز در منطقه‌ای زندگی می‌کردند که اغلب زبان‌شناسان آن را زادگاه سامویدی‌ها می‌دانند. نِنتس‌ها، انتس‌ها، نگاناسان‌ها و سلکوپ‌ها مدت‌ها پیش به شمال کوچیدند. اما کاماسین‌ها همراه با ماتورها و کوئیبال‌ها در کوهستان ماندند و زبانشان شاخه‌ای جنوبی از این خانواده زبانی را نگاه داشت که اکنون کاملاً ناپدید شده است.

کاماسین‌ها دو شاخه داشتند. کاماسین‌های تایگا از شکار سمور، سنجاب و موظ، ماهیگیری در رودخانه‌های کوهستانی و نگهداری گله‌های کوچک گوزن شمالی به سبک ویژه ساین زندگی می‌کردند؛ در این شیوه حیوانات سواری داده می‌شدند و بار می‌کشیدند و نه اینکه گله‌هایی به شمار هزاران سر رانده شوند. دانه صنوبر جمع می‌کردند و پیاز سوسن سارانا را از خاک بیرون می‌آوردند که منبع اصلی نشاسته‌شان بود. کاماسین‌های استپ در جنوب، پرورش اسب و گاو را از همسایگان ترک‌زبانشان آموختند، تا سده نوزدهم به زبانی ترکی سخن می‌گفتند و در خاکاس‌ها ادغام شدند. وقتی دسته‌های قزاق در دهه 1620 به کان رسیدند، کاماسین‌ها در نظام باج پوست گنجانده شدند و بعدها به‌صورت اسمی به آیین ارتدکس غسل تعمید یافتند، هرچند شامان‌ها در روستاهای تایگا همچنان کار می‌کردند. ماتیاس کاسترن در سال 1847 با آنان دیدار کرد و زبانشان را در زمانی ثبت کرد که هنوز جامعه‌ای پشت آن ایستاده بود. هنگامی که زبان‌شناس فنلاندی کای دونر در سال 1912 به روستای آبالاکوفو رسید، شماری اندک گوینده سالخورده یافت و مردمی که مانند همسایگان روس خود لباس می‌پوشیدند، کشت می‌کردند و دعا می‌خواندند. آخرین گوینده، کلاودیا پلوتنیکوا، از همه کسانی که می‌توانست با آنان سخن بگوید بیشتر زیست. زبان‌شناسان استونیایی صدای او را در دهه‌های 1960 و 1970 ضبط کردند و گفته می‌شود او گفته بود زبان کاماسی را فقط با خدا حرف می‌زند، چون کس دیگری نمانده بود که آن را بشنود. هنوز کسانی با تبار کاماسین در اطراف آبالاکوفو و در دامنه‌های ساین در استان کراسنویارسک زندگی می‌کنند که روس یا خاکاس به شمار می‌آیند، و نام کهن بیشتر در حافظه خانوادگی و در سوابق زبان‌شناختی باقی مانده است.