اروتیک ایتلمن‌ها

ایتلمن‌ها مردمی بومی در شبه‌جزیره کامچاتکا در خاور دور روسیه هستند که بیشتر در امتداد رودخانه‌های ساحل غربی زندگی می‌کنند. شمار آنان حدود سه هزار نفر است و به زبان ایتلمنی سخن می‌گویند، تنها بازمانده شاخه جنوبی خانواده زبانی Chukotko-Kamchatkan، زبانی که اکنون تقریباً منقرض شده و تنها چند سالخورده به آن سخن می‌گویند. در سده‌های گذشته آنان را کامچادال می‌نامیدند، نامی که بعدها بر جمعیت آمیخته روس و ایتلمن نیز اطلاق شد.

جامعه و معیشت

ایتلمن‌ها ماهیگیران و گردآورندگانی ساکن بودند که سال خود را حول مهاجرت عظیم ماهی سالمون در رودخانه‌های کامچاتکا سامان می‌دادند و ماهی را برای زمستان و برای سگ‌های سورتمه‌کش خشک و تخمیر می‌کردند. آنان ریشه‌ها، توت‌ها و گیاهان وحشی را گرد می‌آوردند، شکار و جانوران دریایی پستاندار را صید می‌کردند، و در زمستان در خانه‌های نیمه‌زیرزمینی و در تابستان در خانه‌های مرتفع به نام balagans که روی ستون‌هایی بالای زمین مرطوب ساخته می‌شدند زندگی می‌کردند. تورها، حصارها و تله‌ها در رودخانه‌ها بیشتر صید را فراهم می‌کردند و گودال‌های ماهی تخمیرشده ذخیره اصلی زمستان بود. سنت شفاهی غنی، باور جان‌گرایانه و رقص‌های آیینی آنان حول ارواح سرزمین و حول Kutkh، کلاغ آفریننده و فریبکار، متمرکز بود.

ظاهر و زیورآلات

لباس سنتی از پوست گوزن شمالی، سگ، جانوران دریایی پستاندار و پرندگان دوخته می‌شد و شامل کت‌های خز با کلاه، پارکا و چکمه بود که گاه با حاشیه خز، منگوله و موی سگ تزئین می‌شد. این پوشاک در برابر آب‌وهوای مرطوب و سرد دریایی محافظت می‌کرد و زنان موی بافته و زیور مهره به کار می‌بردند.

میراث امروز

بیشتر آنچه از زندگی کهن ایتلمن‌ها می‌دانیم از طبیعت‌شناسان سده هجدهم مانند Stepan Krasheninnikov و Georg Steller به دست آمده است که روایت‌هایشان از کامچاتکا، مردمی را که آن زمان کامچادال نامیده می‌شدند، با جزئیات زنده توصیف کرده است. فتح، بیماری و ازدواج‌های بین‌قومی از آن سده به بعد شمار ایتلمن‌ها را به شدت کاهش داد و بخش بزرگی از فرهنگ آنان را با شیوه‌های روسی درآمیخت، و زبان اکنون تقریباً از میان رفته است. جشن‌های اجتماعی مانند جشن پاییزی Alhalalalai، گروه‌های موسیقی محلی و طرح‌های احیای زبان امروز هویت ایتلمنی را پاس می‌دارند.