اروتیک کاریم‌ها

Karyms مردمی‌اند که مرز سیبری آن‌ها را پدید آورد. وقتی قزاق‌ها و مهاجران روس در قرن هفدهم به شرق دریاچه بایکال رسیدند، بسیاری بدون همسر آمدند و با خانواده‌های بوریات و اِوِنکی ازدواج کردند. در چند نسل فرزندانشان جامعه‌ای ساختند که به روسی سخن می‌گفت و به کلیساهای ارتدوکس می‌رفت، اما چهره‌ها و بخش زیادی از دانش عملی استپ و تایگا را با خود داشت. این نام معمولاً به واژه‌ای بوریاتی به معنای غریبه یا بیگانه بازمی‌گردد. این نشان می‌دهد این خانواده‌ها کجا ایستاده بودند: در چشم بوریات‌ها تقریباً بومی نبودند و در چشم مقامات دورتر در غرب، تقریباً روسی هم نبودند. این برچسب روی نقشه هم دیده می‌شود، در ناحیه Karymsky جنوب‌شرقی چیتا.

سرزمین آن‌ها منطقه Zabaykalsky Krai است، ناحیه‌ای روسی که میان بایکال و مرزهای مغولستان و چین گیر افتاده است. این سرزمینی از دره‌های پهن رودخانه، علفزارهای خشک و جنگل‌های لارچ است، با آب‌وهوای شدیداً قاره‌ای و زمستان‌های طولانی و سخت. داستان Karyms از میان نشانه‌های این منطقه می‌گذرد. نرچینسک که در دهه 1650s بنیان نهاده شد، پایگاه پیشروی روسیه شد و نام خود را به پیمان 1689 داد که نخستین مرز با چین سلسله چینگ را تعیین کرد. در قرن نوزدهم، ارتش قزاق ترانس‌بایکال روس‌ها، بوریات‌ها و اِوِنک‌ها را کنار هم به کار گرفت تا از آن مرز پاسداری کنند و این درهم‌آمیزی را که از پیش در روستاها و پادگان‌ها جریان داشت، عمیق‌تر کرد.

زبان جایی است که این آمیختگی آسان‌تر شنیده می‌شود. Karyms روسی را با لهجه ترانس‌بایکال سخن می‌گویند که شمار زیادی واژه وام‌گرفته از بوریاتی و اِوِنکی را نگه داشته است. دین از سوی مهاجران پیروی شد. تعمید اغلب نشانه ورود همسر بومی به جامعه بود و ارتدوکس مسیحی همچنان ایمان ارثی است، هرچند امروز بسیاری از مردم همان‌قدر سکولارند که همسایگانشان در دیگر نقاط روسیه پسا‌شوروی.

سرشماری‌های شوروی و روسیه معمولاً Karyms را فقط روس شمرده‌اند، پس این هویت بیشتر در حافظه خانوادگی و گویش محلی زنده است تا در اسناد رسمی. این هویت تا حد زیادی با نام منطقه‌ای دیگری هم‌پوشانی دارد: Gurans، برگرفته از واژه محلی برای گوزن شکم‌سفید نر، که بومیان ترانس‌بایکال با اصل مختلط با کمی غرور آن را به کار می‌برند. این دو اصطلاح اغلب بی‌دقت به کار می‌روند و اینکه خانواده‌ای کدام را بپذیرد ممکن است به عادت محلی بستگی داشته باشد. هر دو همان ایده را منتقل می‌کنند: این گوشه از روسیه مردمی از خود پدید آورد که به همان اندازه که با حصار چوبی قزاق‌ها شکل گرفت، به دست گله‌داران بوریات و شکارچیان اِوِنک نیز شکل گرفت.