اروتیک تاتارهای سیبری

تاتارهای سیبری مردمی ترک‌زبان و عمدتاً مسلمان در غرب سیبری، روسیه، هستند که بیشتر در استان‌های تیومن، اومسک، نووسیبیرسک و تومسک، در امتداد رودهای توبول، ایرتیش و اوب زندگی می‌کنند. ایشان جمعیت بومی ترک‌زبان این منطقه‌اند، از نظر تاریخی با خانات سیبیر پیوند دارند و امروز شمارشان حدود صد تا دویست هزار نفر است، هرچند بسیاری از ایشان به‌طور رسمی همراه با تاتارهای ولگا شمرده می‌شوند. زبان ایشان، تاتاری سیبری، به شاخه قپچاق زبان‌های ترکی تعلق دارد و با تاتاری ولگا متفاوت است، اگرچه با آن خویشاوند است. اینکه آیا آنان مردمی متمایز هستند یا شاخه‌ای منطقه‌ای از ملت گسترده‌تر تاتار، همچنان میان پژوهشگران و جوامع محل بحث است.

جامعه و معیشت

تاتارهای سیبری به‌طور سنتی کشاورزی، پرورش دام، ماهیگیری، شکار و تجارت را با هم ترکیب کرده‌اند و در روستاهایی از خانه‌های چوبی در سراسر جنگل‌استپ و دره‌های رودخانه‌ای زندگی می‌کرده‌اند. از آنجا که مدت‌ها در مسیر کاروان‌ها و راه‌های رودخانه‌ای میان آسیای مرکزی، اورال و سیبری قرار داشتند، بسیاری از آنان بازرگان و صنعتگر نیز بودند. اکثریت قاطع آنان مسلمانان سنی پیرو مذهب حنفی‌اند و مساجد و آموزش اسلامی از دیرباز در زندگی جمعی‌شان نقشی محوری داشته است، در کنار آداب عرفی و بقایای باورهای پیش از اسلام. خانواده‌های گسترده با تبار پدری و جوامع روستایی ساختار اجتماعی را سامان می‌دادند و زیرگروه‌ها معمولاً به تاتارهای توبول-ایرتیش، بارابا و تومسک تقسیم می‌شوند. خانات سیبیر، به مرکزیت ایسکر در نزدیکی توبولسک کنونی، در اواخر سده شانزدهم به دست قزاق‌های یرماک سرنگون شد و منطقه به زیر سلطه روسیه درآمد.

ظاهر و آرایش

ظاهر تاتارهای سیبری گوناگون است و ویژگی‌های ترکی، اورالی و آسیای مرکزی را درهم می‌آمیزد. به‌طور کلی موی تیره، چشمان قهوه‌ای و صورت‌های نسبتاً پهن دارند، و هم چهره‌های روشن‌تر و هم چهره‌هایی با ویژگی‌های شمال‌آسیایی قوی‌تر نیز دیده می‌شوند. لباس سنتی بازتاب آداب اسلامی و آب‌وهوای سرد است: برای مردان، عرقچین‌های گلدوزی‌شده، کت‌های بلند و چکمه؛ برای زنان، روسری یا کلاه‌های تزئین‌شده، پیراهن‌های بلند، جواهرآلات و زیورهایی از سکه. لباس روزمره امروز مدرن، روسی و شهری است و لباس جشن و مذهبی در تعطیلات و مراسم دینی پوشیده می‌شود.