اروتیک توفالارها

توفالارها که در گذشته کاراگاس خوانده می‌شدند، قومی کوچک با زبان ترکی‌اند که در کوه‌های ساین شرقی، در ناحیه نیژنه‌اودینسک از استان ایرکوتسک در روسیه زندگی می‌کنند. جمعیت آنان تنها حدود هفتصد نفر است و یکی از اقوام بومی کم‌شمار به‌رسمیت‌شناخته‌شده در شمال روسیه به شمار می‌روند. زبان آنان، توفا، به گروه سایانیِ زبان‌های ترکی تعلق دارد و با زبان تووایی بسیار نزدیک است؛ این زبان به شدت در خطر انقراض است و تنها شمار بسیار اندکی از گویشوران روان در آن باقی مانده‌اند، زیرا روسی به زبان روزمره تبدیل شده است. احیای فرهنگی از اواخر قرن بیستم، علاقه تازه‌ای به زبان و میراث توفا برانگیخته است.

جامعه و معیشت

توفالارها در گذشته شکارچیان و گله‌داران رنه در تایگا بودند که با رنه‌های خود از میان جنگل‌های کوهستانی سواری می‌کردند و بار حمل می‌کردند، سمور و گوزن و رنه وحشی شکار می‌کردند و صنوبر و میوه‌های وحشی گرد می‌آوردند. آنان در چادرهای مخروطی از چوب و پوست یا لحاء زندگی می‌کردند، به‌صورت فصلی میان قلمروهای شکار جابه‌جا می‌شدند و پیش از دوران شوروی، به‌عنوان خراجی پوستی که «یاسک» نامیده می‌شد، به دولت روسیه می‌پرداختند. استقرار در چند روستا در عصر شوروی، جمعی‌سازی و افول گله‌داری این شیوه زندگی را دگرگون کرد، هرچند شکار و بخشی از نگهداری رنه همچنان ادامه دارد. امروزه بیشتر توفالارها در سه روستای دورافتاده، آلیگجر، نرخا و ورخنیایا گوتارا زندگی می‌کنند که عمدتاً فقط با هواپیما می‌توان به آنها رسید. باورهای کهن بر شامانیسم، جان‌باوری و احترام به تایگا و ارواح جانوران آن استوار بود که بعدها مسیحیت ارتدوکس روسی بر آن نشست.

ظاهر و آرایه

مردم توفالار دارای تیپ فیزیکی سیبری جنوبی‌اند، عموماً کوتاه‌قد تا متوسط‌قد، با موهای صاف و تیره، چشمانی تیره که معمولاً با چین پلکی اپیکانتیک نشان‌دار است، و چهره‌هایی پهن با گونه‌های بلند که با سرمای شدید سازگار شده‌اند. پوشاک سنتی از پوست و خز رنه و گوزن ساخته می‌شد: کت‌های کلاه‌دار یا با یقه بلند، کلاه‌های خزی و چکمه‌های نرم چرمی که اغلب حاشیه‌دوزی می‌شد و گاهی با منجوق‌دوزی یا آپلیکه تزیین می‌شد. لباس روزمره امروز، لباس عادی روستایی روسی است و پوشاک خزدار برای زمستان و شکار نگه داشته می‌شود.