اروتیک یوکاغیرها

یوکاغیرها مردمی بومی و باستانی در شمال‌شرقی سیبری‌اند که امروز در جمهوری ساخا (یاکوتیا) و در چوکوتکا، در امتداد حوضه‌های کولیما و ایندیگیرکا زندگی می‌کنند. شمار آنان حدود هزار و ششصد نفر است و به زبان یوکاغیری سخن می‌گویند، خانواده‌ای زبانی و کوچک (که گاه با زبان‌های اورالی پیوند داده می‌شود) که در دو گونه باقی مانده است: یوکاغیری توندرا در شمال و یوکاغیری کولیما یا جنگلی در تایگای جنوب، که گویشورانش خود را اودول می‌نامند. گمان می‌رود که آنان از کهن‌ترین ساکنان منطقه باشند که زمانی بسیار پرشمارتر بودند.

جامعه و معیشت

اقتصاد یوکاغیرها بر پایه محیط تقسیم می‌شد. گروه‌های توندرا گله‌داری و شکار گوزن شمالی می‌کردند و در رودخانه‌های شمالی ماهیگیری می‌کردند، در حالی که گروه‌های جنگلی شکارچی و ماهیگیر تایگا بودند و گوزن شمالی وحشی، گوزن نر و جانوران خزدار را دنبال می‌کردند. در سده‌های گذشته گروه‌های یوکاغیر در سراسر شمال‌شرقی پراکنده بودند و از حوضه لنا تا سوی آنادیر می‌رفتند، تا آن‌که آبله، قحطی و فشار همسایگان در حال گسترش، شمارشان و سرزمینشان را به شدت کاهش داد. آنان به سنت پیام‌های تصویرنگاری‌شده‌ای که بر پوست توس حک می‌شد شهرت دارند، از جمله «نامه‌های عاشقانه» معروفی که مردم‌نگاران ثبت کرده‌اند. ساختار قبیله‌ای، شمنیسم و احترام به ارباب حیوانات و نیاکان، زندگی معنوی را شکل می‌داد.

ظاهر و آرایه

لباس سنتی برای سرمای شدید از جلد گوزن شمالی و دیگر پوست‌ها دوخته می‌شد: کتی که از جلو باز می‌شد و با سینه‌بند یا پیش‌بند پوشیده می‌شد، شلوار خزدار و چکمه‌های بلند خزدار، به سبکی که با دیگر مردمان شمال‌شرقی دور مشترک بود. لباس روزمره از پوست دودداده استفاده می‌کرد که برای سرمای عمیق مناسب بود. لبه لباس‌ها با خز، پوست با رنگ متضاد و منجوق‌دوزی حاشیه می‌خورد و لباس جشن زنان زیور منجوق متراکم داشت.

میراث امروز

قرن‌ها همه‌گیری، همسان‌سازی و جابه‌جایی‌های شوروی، یوکاغیرها را به یکی از کوچک‌ترین مردمان سیبری تبدیل کرد و هر دو گونه زبانی‌شان به شدت در خطر انقراض است. بیشتر یوکاغیرها اکنون با لباس امروزی در میان همسایگانشان ساخا، ایون و روس زندگی می‌کنند، در حالی که مدرسه‌ها، فرهنگ‌نامه‌ها و جشنواره‌های فرهنگی تلاش می‌کنند زبان و سنت‌ها را زنده نگه دارند.