اروتیک تخانوها

«تِخانو» در زبان اسپانیایی یعنی «تگزاسی»، و این واژه کاری انجام می‌دهد: جایگاه را برای خود ادعا می‌کند. تخانوها خانواده‌های اسپانیایی‌زبان تگزاس‌اند که حضورشان از خود این ایالت، جمهوری آن و حتی از مرز آمریکا پیشینه دارد. کهن‌ترین تبارها به شهرک‌های پادگان و مأموریت‌های قرن هجدهم بازمی‌گردند، از جمله San Antonio de Béxar، La Bahía و Nacogdoches، و همچنین به سکونتگاه‌های دامپروری‌ای که José de Escandón حدود سال 1750 در امتداد پایین Rio Grande بنا کرد، جایی که Laredo و شهرهای همسایه‌اش کرانه رودخانه را به نوارهای بلند و باریک porciones بریدند تا هر خانواده به آب دسترسی داشته باشد. نخستین سکونتگاه غیرنظامی در San Antonio در سال 1731 به دست خانواده‌هایی بنیان گرفت که از Canary Islands جذب شده بودند و نام خانوادگی‌شان هنوز در دفترچه تلفن دیده می‌شود. جمله‌ای که در جنوب تگزاس می‌شنوید، که بی‌تلخی و با لحنی خونسرد گفته می‌شود، این است که خانواده هرگز از مرز نگذشت: این مرز بود که از خانواده گذشت.

اسپانیایی در اینجا گونه‌ی شمال مکزیک است با واژگان جاافتاده‌ی خودش، و در میان تخانوهای جوان‌تر، زبان میان جمله به انگلیسی می‌لغزد و کسی این را نقص نمی‌داند. کاتولیک‌گری دین پیش‌فرض است، که با محراب‌های خانگی، نذرها (promesas) و زیارت به زیارتگاه Don Pedrito Jaramillo، کوراندرویی که در Falfurrias به خاک سپرده شده، لایه‌لایه شده است؛ زائرانش هنوز عصا و عکس بر جای می‌گذارند. کلیساهای پنطیکاستی و انجیلی از دهه 1970 به سرعت رشد کرده‌اند. دو تحول سخت زیر این خاطره قرار دارد. تخانوها در سال 1836 در کنار تگزاسی‌ها جنگیدند، از جمله در Alamo، و سپس به‌تدریج از زمین و جایگاه خود محروم شدند، توسط همان کسانی که با آنان جنگیده بودند؛ به‌طوری که Juan Seguín، شهردار San Antonio، به تبعید به مکزیک رانده شد. بین سال‌های 1915 و 1919، Texas Rangers و گروه‌های مسلح داوطلب صدها نفر از مکزیکی‌تبارها را در شهرستان‌های مرزی کشتند، دوره‌ای که جنوب تگزاس آن را La Matanza می‌نامد. پاسخ قرن بیستم سازمانی بود: LULAC در Corpus Christi در سال 1929، و American GI Forum در سال 1948 که یک سال بعد، وقتی یک تشییع‌جنازه‌خانه از برگزاری مراسم ختم برای سربازی که در Philippines کشته شده بود خودداری کرد، ملی شد، و رأی Supreme Court در پرونده Hernandez v. Texas در سال 1954. آنچه از همه‌ی این‌ها بیرون آمد، خوب جابه‌جا می‌شود و پس از شناختنش بی‌تردید است: موسیقی conjunto، آکاردئونی که از تگزاس مرکزی آلمانی و چِکی وام گرفته شده و با bajo sexto جفت شده، corridos که حساب می‌گیرند چه کسی با چه کسی چه کرد، باربیکیوی یکشنبه صبح و صبحانه‌ی تاکو تقریباً هر روز دیگر، و جشن Laredo به مناسبت زادروز جورج واشینگتن که از سال 1898 برگزار می‌شود، با دوشیزگانی که در لباس‌های بلند دوران استعمار شرکت می‌کنند و همه‌چیز.