اروتیک تاروک

تاروک‌ها در لبه جنوبی فلات جوس زندگی می‌کنند، در لانگ‌تانگ و اطراف آن در ایالت پلاتو نیجریه، جایی که ساوانای مرتفع شروع به فرود آمدن به سوی دره بنوئه می‌کند. خود را iTarok می‌نامند و زبانشان، که با نام تاروک یا cTarok هم شناخته می‌شود، به شاخه پلاتو از خانواده Benue-Congo تعلق دارد، خانواده‌ای از زبان‌های کوچک و اغلب به‌نظر نامرتبط که در یکی از متراکم‌ترین گوشه‌های زبانی آفریقا جای گرفته‌اند. زبان تاروک در میان همسایگانی مانند بروم، نگاس و گوئمای قرار دارد بی‌آنکه با هیچ‌یک از آنان نزدیکی خاصی داشته باشد؛ فلات این توانایی را دارد که اجازه دهد زبان‌ها در انزوای نسبی، تپه به تپه و دره به دره، تکامل یابند.

از نظر تاریخی، تاروک‌ها مردمی کشاورز و ساکن‌اند که یام، ذرت دانه‌ریز، ارزن و به‌طور فزاینده ذرت می‌کارند، و هویتی قوی با سرزمین تپه‌های سنگی دارند که، مانند چند قوم دیگر فلات، از جهاد سوکوتو در قرن نوزدهم که از جنوب و غرب به سمت بالا پیش می‌آمد محافظتشان کرده بود. آن دوره فشار از سوی امارت‌های فولانی و بعدها تثبیت حکومت بریتانیا بر فلات تحت استعمار، احساس تندی از خودتعریفی سرزمینی و اجتماعی را شکل داد که هنوز هم در سیاست امروز تاروک جریان دارد. این جامعه بر پایه تبارهای پدرتبار و نظام گروه‌های سنی سازمان یافته است، و اقتدار سنتی در یک رئیس عالی، Ponzhi Tarok، که در لانگ‌تانگ مستقر است، متمرکز است.

مسیحیت که بیشتر از طریق فعالیت‌های تبلیغی قرن بیستم آمد، اکنون دین غالب است و تاروک‌ها به‌طور گسترده به عنوان یکی از گروه‌های با اکثریت مسیحی کمربند میانی شناخته می‌شوند. در عمل، ایمان در زندگی روزمره تنیده شده است و جدا از آن نیست: عضویت در کلیسا همزمان شبکه اجتماعی است، مراسم خاکسپاری و جشن‌های برداشت محصول خویشاوندان گسترده را گرد هم می‌آورند، و واژگان آیینی کهن‌تر در ضرب‌المثل‌ها، نام‌گذاری و ریتم‌های سال کشاورزی باقی مانده‌اند، حتی وقتی که خود عمل دینی کهن عقب‌نشینی کرده است. جریانی سنتی‌گرایانه کوچک‌تر ادامه دارد و یک اقلیت مسلمان، به‌ویژه در شهرها، در میانشان زندگی می‌کند.

تاروک‌ها در زندگی عمومی نیجریه به خاطر خدمت نظامی شهرت نامتناسبی دارند؛ لانگ‌تانگ در دهه‌های پس از استقلال شمار چشمگیری از افسران ارشد ارتش را تربیت کرد، تا جایی که «مافیای لانگ‌تانگ» در تفسیرهای سیاسی نیجریه به کوتاه‌نوشت رایجی بدل شد. آنچه کمتر به آن پرداخته می‌شود، اما در زندگی روزانه گویاتر است، سنت شفاهی قوی است: ستایش‌خوانی، ضرب‌المثل و مجموعه‌ای از روایت تاریخی که تاروک‌ها را محکم بر تپه‌هایشان جای می‌دهد، در گفت‌وگو با مردمان فلات پیرامونشان، نه به‌عنوان حاشیه کسی.