اروتیک آسین

آسین‌ها یک قوم آکان در منطقه مرکزی غنا هستند و بخش بزرگی از هویت آن‌ها به محل زندگی‌شان بازمی‌گردد. سرزمین جنگلی‌شان بر جاده تجاری کهنی قرار دارد که کوماسی را به ساحل وصل می‌کند؛ فانتی‌ها به سوی دریا و آشانتی‌ها آن سوی رود پرا در شمال زندگی می‌کنند. شهرهایی مانند آسین فوسو، آسین مانسو و آسین پراسو روی این مسیر یا نزدیک آن قرار دارند. امروز این جاده بزرگراهی است که از میان مزارع کاکائو، نخل روغنی و تکه‌هایی از جنگل‌های بازروییده می‌گذرد. آسین‌ها به گونه‌ای از زبان توی سخن می‌گویند که هم گویشوران فانتی در یک سو و هم گویشوران آشانتی در سوی دیگر می‌توانند آن را دنبال کنند، پس زبان کمتر از سیاست آن‌ها را از همسایگانشان جدا کرده است. آن‌ها به دو دولت سنتی تقسیم می‌شوند، آسین آپیمانیم و آسین آتاندانسو، که هر کدام زعیم عالی خود را دارند. مانند دیگر آکان‌ها، تبار و ارث را از راه مادر دنبال می‌کنند و به تبارهایی تعلق دارند که آن‌ها هم از سوی مادری گسترش می‌یابند. کرسی را جایگاه مقدس منصب زعیم می‌دانند. امروز بیشتر آسین‌ها مسیحی هستند و هر شهر کلیساهای خود را دارد، اما مردم هنوز در مراسم خاکسپاری و هنگام نصب زعیم برای نیاکان شراب نذری می‌ریزند. مراسم خاکسپاری همچنان بزرگ‌ترین گردهمایی اجتماعی است و خویشاوندان را از آکرا، کوماسی و خارج از کشور به خانه بازمی‌گرداند.

زندگی بر جاده میان دو قدرت هرگز آرام نبوده است. تا قرن هجدهم، آسین‌ها زیر فرمان آشانتی بودند. در آغاز سده نوزدهم، نزاعی میان زعمای آسین با پناه بردن برخی از آن‌ها به فانتی برای حمایت پایان یافت. در سال 1806 ارتش‌های آشانتی آن‌ها را تا ساحل به جنوب راندند و به قلعه بریتانیایی آنومابو حمله کردند. آسین‌ها بعدها تحت حمایت بریتانیا قرار گرفتند و در سال 1874، پراسو در گذرگاه رود پرا، محل توقف و آغاز لشکرکشی بریتانیا به سوی کوماسی شد. سنگین‌ترین خاطره به آسین مانسو تعلق دارد. اسیرانی که به سوی قلعه‌های کیپ کوست و المینا برده می‌شدند، پیش از آخرین مرحله راه در جویباری به نام Donkor Nsuo، یعنی رود برده‌ها، شسته می‌شدند. در سال 1998 بقایای دو نفر از تبار آفریقایی از ایالات متحده و جامائیکا بازگردانده شد و در کنار این جویبار دوباره به خاک سپرده شدند. از آن زمان، این مکان بازدیدکنندگانی از دیاسپورای آفریقایی را جلب کرده است، به‌ویژه در حوالی روز آزادی. این مکان همچنین صرفاً جویباری در یکی از شهرهای آسین است و تاریخ آن به همان اندازه به مردمی تعلق دارد که در آن زندگی می‌کنند که به کسانی که برای یافتنش می‌آیند.