اروتیک مائوری‌ها

ماوری‌ها در قرن سیزدهم یا چهاردهم به Aotearoa (ابر سفید بلند) رسیدند، آخرین مهاجرت دریایی بزرگ پولی‌نزی‌ها و یکی از آخرین خشکی‌های بزرگ کره زمین که انسان به آن رسید. آنان از سرزمین اصلی‌ای به نام Hawaiki آمدند، با ستاره‌ها و موج‌های دریا راه می‌یافتند و با قایق‌های دوبدنه‌ای waka سفر می‌کردند. در طی چند نسل، فرهنگ پولی‌نزی گرمسیری را با مجمع‌الجزایری کوهستانی و معتدل سازگار کردند که هیچ‌یک از محصولات قدیمی‌شان در آن نمی‌روید و در عوض پرندگان غول‌پیکر بی‌پرواز داشت. موآ‌ها طی حدود دو قرن از بین رفتند؛ کومارا که از مناطق گرمسیر آورده شده بود، غذای اصلی شد و تا امروز همچنان همان است.

هویت از طریق iwi (قبیله) و hapū (زیرقبیله) سازمان می‌یابد و نسب تا یک قایق بنیان‌گذار مشخص دنبال می‌شود. این صرفاً جنبه تشریفاتی ندارد: وابستگی به iwi تعیین می‌کند که شخص در marae کجا بایستد، چه کسی از جانب او سخن بگوید و به‌طور فزاینده کدام نهاد تسویه معاهده وایتانگی سهمیه ماهیگیری و امانت جنگلی او را اداره کند. زبان te reo Māori به شاخه پولی‌نزی شرقی تعلق دارد و از نزدیک با مائوری جزایر کوک، تاهیتیایی و هاوایی خویشاوند است؛ گویشور یکی از آنها معمولاً می‌تواند ریشه‌های مشترک بقیه را تشخیص دهد. این زبان در قرن بیستم، تحت آموزش صرفاً انگلیسی‌محور، نزدیک بود از میان برود و جنبش kōhanga reo در دهه 1980 آن را از لبه نیستی بازگرداند؛ این جنبش پیش‌دبستانی‌هایی را با زبان ماوری به‌عنوان زبان آموزش از صفر بنا نهاد. امروز این زبان رسمی نیوزیلند است و در زندگی عمومی روزمره شنیده می‌شود، به شکلی که در 1970 غیرقابل‌باور به نظر می‌رسید.

معاهده وایتانگی که در سال 1840 با تاج بریتانیا امضا شد، همچنان سند سیاسی محوری نیوزیلند است و اختلاف بر سر دو نسخه زبانی آن، یعنی آنچه واگذار شد و آنچه تضمین شد، هنوز قانون و سیاست را شکل می‌دهد. امروزه بیشتر ماوری‌ها خود را مسیحی می‌دانند، عمدتاً آنگلیکن یا کاتولیک، یا پیرو کلیساهای Rātana و Ringatū هستند که رهبری آنها با ماوری‌هاست و الهیات مسیحی را با سنت پیامبرانه درمی‌آمیزند؛ در کنار این، مفاهیمی چون tapu (محدودیت مقدس)، mana (اقتدار، پرستیژ) و whakapapa (شجره‌نامه) به‌عنوان دستور زبان اجتماعی زنده عمل می‌کنند نه فولکلور. جزیره‌نشینان کوک، هرچند از نظر جغرافیایی و سیاسی متمایزند، ریشه پولی‌نزی شرقی یکسان و زبانی بسیار نزدیک دارند. خالکوبی حک‌شده روی چهره و بدن، یعنی tā moko، دوباره به دید عموم بازگشته و اکنون قضات، گزارشگران، مجریان و بازیکنان راگبی آن را به‌عنوان ادعای عمومی میراث بر تن دارند.