اروتیک تاهیتیایی‌ها

تاهیتیان مردم ماوهی جزایر سوسایتی هستند که بزرگ‌ترین خوشه جزیره‌ای در قلمرو امروزی پلی‌نزی فرانسه به شمار می‌روند. نیاکانشان با قایق‌های دریاپیما از قلب پلی‌نزی غربی، یعنی ساموآ و تونگا، در حدود آغاز هزاره دوم میلادی به این جزایر آمدند و تاهیتی به یکی از مهم‌ترین نقاط آغاز سفرهایی بدل شد که دریانوردان بعدها از آن به هاوایی، آتئاروآ و راپا نویی رفتند. این میراث دریانوردی در تاهیتی یک قطعه موزه‌ای نیست: قایق‌های بادبانی سنتی که از حافظه قوم‌نگارانه بازسازی شده‌اند هنوز از اقیانوس باز عبور می‌کنند، و واژگان ناوبری در ترانه‌ها و نام مکان‌ها باقی مانده است، حتی آن‌جا که در گفتار روزمره خاموش شده است.

سرزمین مادری آتشفشانی و عمودی است. تاهیتی خود از دو آتشفشان سپری خاموش تشکیل شده که در یک برزخ کم‌ارتفاع به هم پیوسته‌اند، و بیشتر تاهیتیان در حلقه‌ای باریک در امتداد ساحل زندگی می‌کنند، در حالی که درون جزیره، که پرشیب و جنگلی است، عمدتاً سکونت‌ناپذیر باقی مانده است. زبان تاهیتی به شاخه پلی‌نزی شرقی تعلق دارد و با زبان‌های مائوری، هاوایی و زبان‌های جزایر کوک خویشاوندی نزدیک دارد؛ گویشور یکی از آن‌ها معمولاً می‌تواند ساختار پایه زبان دیگری را تشخیص دهد. زبان فرانسه زبان اداره و آموزش است و نسلی از تاهیتیان شهری اطراف پاپیته بزرگ می‌شوند که میان این دو زبان روان جابه‌جا می‌شوند، گاه به قیمت زبان میراثی. این تنش جنبش احیای مداومی را تغذیه می‌کند، به ویژه از طریق نظام مدرسه و از طریق 'ōrero، هنر رسمی سخنوری.

مسیحیت با انجمن مبلغان لندن در دهه ۱۷۹۰ به جزایر رسید و با کمالی کم‌نظیر ریشه دواند؛ به ویژه پروتستانتیسم در ساختار روستاها تنیده شد، و آواز گروهی یکشنبه‌ها (hīmene tārava)، با هماهنگی‌های متراکم و چندلایه که به هیچ سرود اروپایی شباهت ندارد، یکی از متمایزترین صداهای جزایر است. کاتولیسیسم و چند فرقه مورمون نیز حضور دارند که دومی به ویژه در توآموتو و میان جوامع مهاجر قدرتمند است. زیر سطح مسیحی، شیوه‌های کهن‌تر کاملاً محو نشده‌اند: خال‌کوبی که در بیشتر قرن نوزدهم سرکوب شد، با هنرمندی جدی و معنای جدی بازگشته است، و جشنواره سالانه Heiva تقویم استعماری روز باستیل را به ماهی از رقص رقابتی، طبل‌نوازی و سخنوری بدل می‌کند که اوج فرهنگی سال به شمار می‌رود.

از نظر سیاسی، تاهیتیان به عنوان شهروندان یک جماعت فرامرزی درون جمهوری فرانسه قرار دارند که برایشان گذرنامه فرانسوی، یورو و گفت‌وگویی طولانی و حل‌نشده درباره خودمختاری و میراث آزمایش‌های هسته‌ای موروروا را به همراه دارد؛ آزمایش‌هایی که بین سال‌های 1966 و 1996 در خاک تاهیتی انجام شد.