اروتیک موریوری‌ها

موریوری‌ها مردم بومی پلی‌نزیایی جزایر چتم (Rekohu) هستند، مجمع‌الجزایری منزوی، خنک و بادخیز که در شرق سرزمین اصلی نیوزیلند واقع است. آنان از نسل مهاجران شرق پلی‌نزی هستند که قرن‌ها پیش به این جزایر رسیدند و سپس در انزوا تکامل یافتند. آنان به زبان موریوری سخن می‌گویند، زبانی از شرق پلی‌نزی که با زبان ماوری پیوند نزدیکی دارد. مورخ Michael King مهم‌ترین روایت مدرن از تاریخ آنان را نوشته است.

جامعه و معیشت

جزایر چتم برای محصولات گرمسیری که در سایر نقاط پلی‌نزی رایج است، بیش از حد سردند. از این رو موریوری‌ها معیشتی مبتنی بر ماهیگیری، شکار فوک، شکار پرندگان و گردآوری مواد غذایی را پذیرفتند و به جای کشاورزی، از فوک‌ها، پرندگان دریایی، صدف‌ها و دیگر منابع دریایی و ساحلی بهره بردند. آنان که در محیطی کوچک و بسته زندگی می‌کردند، بیش از همه به خاطر «قانون نونوکو» یاد می‌شوند؛ پیمانی صلح‌آمیز که به نیای اسطوره‌ای Nunuku-whenua نسبت داده می‌شود، جنگ و کشتار را طرد می‌کرد و حل اختلافات را بدون خشونت مرگبار الزامی می‌ساخت. این اخلاق نا‌خشونت‌آمیز نسل‌ها پیش از تماس با جهان بیرون جامعه آنان را شکل داد، اما در قرن نوزدهم آنان را به‌طرز تراژیکی در برابر تهاجم و بردگی آسیب‌پذیر کرد، به‌گونه‌ای که جمعیت و فرهنگشان تقریباً نابود شد، اما فرزندانشان از آن زمان آن را فعالانه احیا کرده‌اند.

ظاهر و زیورآلات

موریوری‌ها میراث جسمانی پلی‌نزیایی خویشاوندان ماوری خود را داشتند: پوست قهوه‌ای، اندام تنومند و موی تیره. آنان که خود را با اقلیم دریایی سرد وفق دادند، لباس‌های گرم از پوست فوک و پوست پرندگان به همراه مواد بافته و تابیده می‌پوشیدند، برخلاف پارچه‌ی پوست درخت مناطق گرمسیری. آنان به rakau momori، یعنی نقش‌های حکاکی‌شده بر درختان یا dendroglyphs که بر تنه درختان kopi کنده شده، و به حکاکی سنگ و استخوان شهره‌اند. زیور سنتی و نقش‌زدن بدن در فرهنگ آنان جایگاه داشت. امروزه فرزندان آنان با لباس مدرن زندگی می‌کنند، در حالی که از طریق بازآفرینی فعال فرهنگی، هنرهای میراثی، زبان و هویت خود را احیا می‌کنند. مارای و مرکز فرهنگی موریوری‌ها در جزایر امروز به حفظ زبان، سنت‌ها و یاد نیاکانشان برای نسل‌های تازه کمک می‌کند.