اروتیک تواموتویی‌ها

توآموتوها که خود را پاومُتو می‌نامند، با زمینی که زیر پایشان است تعریف می‌شوند، یا دقیق‌تر بگوییم با کمی آن. سرزمین آنان مجمع‌الجزایر توآموتو در پلی‌نزی فرانسه است، بزرگ‌ترین زنجیرهٔ جزایر مرجانی حلقه‌ای (آتول) روی زمین: نزدیک به هشتاد حلقه از مرجان و شن که در اقیانوس، در شرق و شمال‌شرق تاهیتی پراکنده‌اند و بیشترشان تنها چند متر بالاتر از سطح جزر و مد سر برمی‌آورند. دریانوردان اروپایی نخست آن را مجمع‌الجزایر خطرناک نامیدند و از آن دوری کردند. برای مردمی که در آن ساکن شدند، دریاچهٔ درون حلقه انبار غذا بود، صخره‌های مرجانی مرز بودند و آتول بعدی تنها یک سفر با قایق فاصله داشت. آنان از نارگیل، پاندانوس، ماهی و صدف‌ها زندگی می‌کردند و همچنین محصولات ریشه‌ای را که در گودال‌هایی کشت می‌شد که تا آب زیرزمینی شیرین کنده می‌شدند. این زندگی عملی و متحرک بود که پیوندی نزدیک با دریا داشت.

زبان آنان، توآموتویی، زبانی از شاخهٔ پلی‌نزی شرقی است که چنان به تاهیتی نزدیک است که این دو در حاشیه‌ها در هم می‌آمیزند، و این نزدیکی به ضرر آن عمل کرده است. تاهیتی زبان مشترک منطقه شد و فرانسوی زبان مدرسه و دولت. امروز پاومُتو را چند هزار نفر، بیشتر جزیره‌نشینان مسن، صحبت می‌کنند. این زبان هرگز گونه‌ای یکدست نبوده است؛ لهجه‌هایی مانند پاراتا، واهیتو، مارانگای، فانگاتائو، ناپوکا و تاپوهوئه تقریباً از گروه‌بندی‌های منطقه‌ای کهن میان جزایر مرجانی پیروی می‌کنند. جنگاوران ناطق به لهجهٔ پاراتا در آناآ دیرزمانی در جزایر غربی مایهٔ ترس بودند.

مسیحیت در قرن نوزدهم رسید و به چند شکل هم‌زمان ریشه دواند. حوزه‌های کاتولیک بیشترین حضور را دارند، اما توآموتوها در پلی‌نزی فرانسه با جماعت‌های نیرومند «قدیسان روزهای آخر» برجسته‌اند، از جمله کلیسای سانیتو. زندگی کلیسایی هنوز بخش اصلی روال روستاهاست.

در قرن بیستم، مجمع‌الجزایر به جهان بزرگ‌تر کشیده شد، به شیوه‌هایی که کمتر بیگانه‌ای از آن آگاه است. مردان توآموتو به غواصانی مشهور در نگه‌داشتن نفس برای صدف مروارید تبدیل شدند و در دریاچه‌هایی مانند هیکوئرو در ژرفاهایی کار می‌کردند که بیماری غواصی‌ای ایجاد می‌کرد که آن را تاراوانا می‌نامیدند. از 1966 تا 1996 فرانسه آزمایش‌های هسته‌ای در موروروآ و فانگاتافا، دو جزیرهٔ مرجانی توآموتو، انجام داد و این تاریخ هنوز سیاست محلی و بحث‌ها دربارهٔ سلامت را شکل می‌دهد. پرورش مروارید سیاه در دههٔ 1970 رواج یافت و پول را به دریاچه‌هایی مانند مانیهی و تاکاروآ بازگرداند، در حالی که تولید کوپرا و ماهی‌گیری در جاهای دیگر ادامه دارد. بسیاری از پاومُتوها اکنون در پاپیته زندگی می‌کنند و میان پایتخت و جزایر خانگی‌شان رفت‌وآمد دارند. آنان از راه زمین خانوادگی، غذا و، تا جایی که باقی مانده، زبان با هم در ارتباط می‌مانند.