اروتیک هاوایی‌ها

هاوایی‌ها (Kānaka Maoli، به معنای «مردم واقعی») جمعیت پلی‌نزیایی ارخیپلاگ هاوایی‌اند که منزوی‌ترین زنجیره‌ی جزایر مسکونی روی زمین است. نیاکان آنان با قایق‌های دریانوردی، در بازه‌ای میان قرن 4 و قرن 10، احتمالاً تقریباً قطعاً از جزایر مارکزی و بعدها از تاهیتی آمدند و هزاران مایل اقیانوس آرامِ باز را با هدایت ستارگان، امواج و پرواز پرندگان پیمودند. این میراث دریانوردی قطعه‌ای موزه‌ای نیست: Hōkūleʻa، قایقِ دوبدنه‌ی بازسازی‌شده، از سال 1976 با ناوبری سنتی و بدون ابزار دور کره‌ی زمین چرخیده و نسلی از هاوایی‌های جوان‌تر این شیوه را آموخته‌اند.

زبان هاوایی در شاخه‌ی پلی‌نزی شرقی قرار دارد و با زبان‌های مارکزی، تاهیتی و ماوری خویشاوندی نزدیک دارد، به‌اندازه‌ای نزدیک که یک گویشور مسلط می‌تواند واژگان هم‌ریشه را در سراسر این خانواده تشخیص دهد. این زبان نزدیک بود از میان برود. پس از سرنگونی پادشاهی هاوایی در سال 1893 و ممنوعیت آموزش به زبان هاوایی در سال 1896، شمار گویشوران مسلط به چند هزار نفر کاهش یافت. دهه‌ی 1980 Pūnana Leo را پدید آورد، پیش‌دبستانی‌های غوطه‌ور، و جنبشی احیاگر که از آن زمان برنامه‌های غوطه‌وری را از کودکستان تا دانشگاه کاشته است؛ این زبان همچنان یکی از پرنظارت‌ترین بازیابی‌های زبان بومی در جهان است.

بیشتر هاوایی‌های امروزی خود را مسیحی می‌دانند؛ فرقه‌های پروتستان پس از ورود مبلغان در سال 1820 ریشه‌ای عمیق دوانده‌اند و جماعت‌های کاتولیک و کلیسای عیسی مسیح قدیسان آخرالزمان نیز شمار قابل توجهی دارند، اما مسیحیت به‌جای آنکه به‌طور کامل جایگزین عمل‌های کهن‌تر شود، با آن‌ها همزیستی دارد. زمین به‌مثابه‌ی نیا خوانده می‌شود: آتشفشان‌ها، دره‌ها و صخره‌های مرجانی مشخص، kupuna هستند و نام‌ها، تبارها و تعهدها به آن‌ها پیوسته است. هولا که سرکوب دوران مبلغان را پشت سر گذاشت، هم آیین است و هم اجرا: آواز، شجره‌نامه و دانش مکان در حرکت رمزگذاری شده‌اند. Aloha ʻāina، یعنی عشق به سرزمین، دو قرن است که هم نقش معنوی و هم نقش سیاسی دارد، که آشکارترین نمود آن در رویارویی طولانی بر سر تلسکوپ Mauna Kea و در کشمکش‌های جاری بر سر حقوق آب در Maui و Oʻahu است.

از نظر درونی، جمعیت چندلایه است: هاوایی‌های بومی با تبار جزیره‌ای پیوسته، جامعه‌ی گسترده‌تری با تبار مختلط که از یک قرن و نیم ازدواج با کارگران مزارع آسیایی و مستوطنان haole پدید آمد، و دیاسپورای بزرگی که امروز بیش از خود جزایر، هاوایی‌های بومی بیشتری در سرزمین اصلی ایالات متحده زندگی می‌کنند. سیاست حاکمیت، بحث‌های شناسایی فدرال و این پرسش که چه کسی از lāhui سخن می‌گوید، همچنان مسائلی زنده، حل‌نشده و محوری در شیوه‌ی سخن گفتن هاوایی‌ها درباره‌ی خودشان است.