اروتیک اهالی جزایر پیتکرن

مردم جزیره پیت‌کرن از نسل نُه شورشی کشتی بانتی و زنان و مردان تاهیتی‌ای هستند که در سال 1790 همراه آنان به دریا رفتند و به‌اختیار خود بر تکه‌سنگی آتشفشانی به مساحت دو مایل مربع در جنوب اقیانوس آرام، از جهان بریده ماندند. تقریباً هر پیت‌کرنی که امروز زنده است ترکیبی از آن نام‌های خانوادگی بنیان‌گذار را دارد (کریستین، یانگ، آدامز، مک‌کوی، کوئینتال) و کل جامعه در مقاطع مختلف در یک سالن کلیسا جا می‌شده است. این جزیره به آمریکای جنوبی نزدیک‌تر است تا به هر همسایه مسکونی پلی‌نزیایی، و همین انزوا بیشترِ کار فرهنگی را انجام داده است: پیت‌کرنی‌ها نه کاملاً بریتانیایی‌اند و نه کاملاً پلی‌نزیایی، بلکه آمیزه‌ای کوچک و جاافتاده‌اند که بیش از دو قرن فرصت داشته تا هویتی از آنِ خود بیابد.

زبان آنان، پیت‌کرنی، سندی شنیدنی از این بنیان‌گذاری است. این زبان از انگلیسیِ قرن هجدهمیِ شورشیان که با زبان تاهیتی درهم بافته شد پدید آمد و هنوز یک کریول زنده و کاربردی است، نه یک یادگار میراثی صرف: همسایگان هنوز از پشت پرچین به آن روی می‌آورند و وقتی غریبه‌ای نزدیک می‌شود به انگلیسی برمی‌گردند. گویشی بسیار نزدیک به آن، نورفک، در جزیره نورفولک رایج است، جایی که بریتانیایی‌ها در سال 1856 بیشتر جمعیت را به آنجا منتقل کردند، پس از آنکه جمعیت پیت‌کرن برای مدتی کوتاه از ظرفیت منابع آبش فراتر رفت؛ بعدها برخی خانواده‌ها با کشتی به پیت‌کرن بازگشتند و دو جامعه هنوز بازدیدکننده، نام خانوادگی و دستور پخت با یکدیگر رد و بدل می‌کنند.

دین همچون بنیان‌گذاری دوم از راه رسید. در دهه 1880، پس از آنکه یک جزوه تبلیغی با کشتی به دستشان رسید، اهالی جزیره به‌صورت دسته‌جمعی به آیین ادونتیست‌های روز هفتم گرویدند و از آن زمان این مذهب ریتم زندگی روزانه را شکل داده است: شنبه، و نه یکشنبه، روز استراحت است، گوشت خوک و جانوران صدف‌دار به‌طور سنتی بر سفره نیستند، و کلیسا در عین حال مرکز مدنی جامعه‌ای سیاسی است که نه میخانه دارد و نه محله تجاری. حکمرانی از نظر مقیاس غیرعادی است (پیت‌کرن یک قلمرو ماورای بحار بریتانیاست که تمام رأی‌دهندگانش می‌توانند دور یک میز بلند بنشینند) و شهردار معمولاً کسی است که پیش‌تر با او هم‌سفره شده‌اید.

اقتصاد بر پایه آنچه دریا می‌آورد و می‌برد می‌چرخد: قایق‌های پارویی بلند در لنگرگاهی بی‌پناه به نام خلیج بانتی به استقبال کشتی‌های باری عبوری می‌روند، و خانوارها از عسل، اشیای تزیینی کنده‌کاری‌شده از چوب میرو و تمبرهای پستی یادبود درآمد کسب می‌کنند؛ تمبرهایی که بسیار گسترده‌تر از آنچه خود جزیره‌نشینان هرگز خواهند توانست، در جهان دست‌به‌دست می‌شوند. جمعیت اکنون در حد چند ده نفر نوسان دارد، و پرسش محوری‌ای که پیت‌کرنی‌ها آشکارا درباره‌اش گفت‌وگو می‌کنند این است که آیا این جامعه یک نسل بعد هنوز به شکلی شناختنی وجود خواهد داشت: پرسشی که، انصافاً، بیش از دویست سال است به آن پاسخ مثبت داده‌اند.