اروتیک مارکیزی‌ها

مارکزاسی‌ها خود را در جزایر شمالی Enana و در جنوب Enata می‌نامند. هر دو واژه صرفاً به معنای مردم است و مجمع‌الجزایر Te Henua Enana خوانده می‌شود، یعنی سرزمین آدمیان. آنان پلینزیایی‌های جزایر مارکزاس هستند، زنجیره‌ای از جزایر آتشفشانی پرشیب در پلینزی فرانسه، حدود 1,400 کیلومتر شمال‌شرقی تاهیتی، و خود را تاهیتی‌ای نمی‌دانند. زندگی در دره‌های ژرفی جریان دارد که با پشته‌ها از یکدیگر جدا شده‌اند، با کمی صخره‌های مرجانی و دشت‌های ساحلی، و برای قرن‌ها هر دره قبیله‌ای مستقل بود که اغلب با دره همسایه می‌جنگید. قدرت بیشتر محلی ماند، بی‌آنکه پادشاهی‌های بزرگی مانند آنچه در تاهیتی یا هاوایی شکل گرفت پدید آید.

زبان مارکزی دو گویش شمالی و جنوبی دارد و به شاخه پلینزی شرقی تعلق دارد که معمولاً در کنار هاوایی و مانگاروایی دسته‌بندی می‌شود، نه تاهیتی. این جزایر زودتر از آن مسکونی شدند و احتمالاً دریانوردان از اینجا به دیگر گوشه‌های مثلث پلینزی رفتند. تقریباً همه فرانسوی هم حرف می‌زنند و تاهیتی‌ای از راه رسانه‌ها و اداره‌ها نفوذ می‌کند، اما مارکزی همچنان زبان خانه و مایه افتخار است.

قرن نوزدهم تقریباً مارکزاسی‌ها را نابود کرد. هیئت اسپانیایی مندانیا در سال 1595 با شلیک گلوله از میان جزایر گذشت، اما آسیب واقعی بعداً رسید: شکارچیان نهنگ، تاجران چوب صندل، سلاح‌های گرم، الکل، تریاک و موج‌های پیاپی بیماری‌های همه‌گیر، و سپس الحاق فرانسه در سال 1842. جمعیتی که معمولاً ده‌ها هزار نفر تخمین زده می‌شود، تا دهه 1920 به حدود 2,000 نفر رسید. مبلغان مذهبی و فرمان‌های استعماری در این مسیر خالکوبی، رقص و سرود را ممنوع کردند. امروز بیشتر مارکزاسی‌ها کاتولیک رومی‌اند، برخلاف تاهیتی که عمدتاً پروتستان است، و کلیسا سرانجام مسیر خود را تغییر داد: اسقف Hervé-Marie Le Cléac'h کتاب مقدس را به مارکزی ترجمه کرد و حکاکی محلی را به کلیساها آورد.

بازیابی، داستان امروزین است. امروزه حدود 9,000 نفر در جزایر زندگی می‌کنند و هزاران نفر دیگر در تاهیتی. انجمن Motu Haka که در سال 1978 تأسیس شد و جشنواره هنری Matavaa که نخستین بار در Ua Pou در سال 1987 برگزار شد، haka، طبل‌نوازی و بیش از همه patutiki را احیا کردند؛ خالکوبی هندسی متراکمی که زمانی بدن‌ها را از سر تا پا می‌پوشاند و تا حدی از روی طرح‌های مردم‌نگاران بازدیدکننده بازسازی شد. حکاکان مارکزی روی چوب، استخوان و سنگ در سراسر پلینزی فرانسه شناخته‌اند و Fatu Hiva هنوز پارچه پوست درخت می‌کوبد. نان‌میوه همچنان غذای اصلی است که زمانی برای احتیاط در برابر خشکسالی در گودال‌ها تخمیر می‌شد. سکوهای سنگی، میدان‌ها و تیکی‌هایی که دره‌ها را پر می‌کنند در سال 2024 به ثبت یونسکو به‌عنوان میراث جهانی کمک کردند. شهرداران مارکزاس بیش از یک بار از پاریس خواسته‌اند جایگاهی جدا از پاپیته داشته باشند، و جزایر پیشاپیش ساعت خود را دارند که نیم ساعت از تاهیتی جلوتر است.