اروتیک پوکاپوکایی‌ها

پوکاپوکایی‌ها مردمی پلی‌نزیایی از پوکاپوکا هستند، جزیره‌ای مرجانی و دورافتاده در شمال جزایر کوک که به زبان خود با نام Te Ulu o Te Watu شناخته می‌شود. آنان به زبان پوکاپوکایی سخن می‌گویند، زبانی استرونزیایی از زیرگروه پلی‌نزیایی که هم با زبان‌های ساموئیک و هم با گویش‌های گستردهٔ پلی‌نزیایی جزایر کوک پیوند دارد. شمارشان چند صد نفر در جزیره است و جوامع بزرگ‌تری در راروتونگا و نیوزیلند دارند. ارنست و پرل بیگلهول در دههٔ 1930 یک قوم‌نگاری کلاسیک از این جزیره تهیه کردند.

جامعه و معیشت

پوکاپوکا از سه جزیرک مسکونی پیرامون یک دریاچه تشکیل شده و مردمش از ماهی‌گیری در صخره‌ها و دریاچه، پرورش درختان نارگیل و درختان دیگر، و کشت تارو در گودال‌ها زندگی می‌کنند، با مدیریت دقیق منابع محدود جزیرهٔ مرجانی. جامعه به‌طور سنتی حول روستاها و بر پایهٔ حساب نسب مادری و پدری سازمان یافته است، با حقوق مشترک بر ذخایر زمین و درختان خوراکی که می‌توانند بسته شوند و سپس بازگشایی شوند تا منابع بازیابی شوند. کار تعاونی، توزیع جمعی غذا و احساس قوی هویت جزیره‌ای، جامعهٔ پوکاپوکایی را متمایز می‌کند؛ جامعه‌ای که نسبتاً منزوی ماند و آداب، رقص‌ها و شیوه‌های گفتاری متمایزی را حفظ کرد که آن را از جزایر کوک جنوبی جدا می‌کند. این جزیره در شمال‌غربی دوردست قرار دارد، به ساموا نزدیک‌تر است تا به راروتونگا، و گفتار و آداب آن این تأثیر پلی‌نزیایی غربی را بازتاب می‌دهد.

ظاهر و آرایه

پوکاپوکایی‌ها ظاهری پلی‌نزیایی دارند: پوست قهوه‌ای، اندام محکم و موی تیره، موج‌دار تا صاف. لباس سنتی از دامن‌ها و کمربندهای بافته‌شده از پاندانوس و الیاف استفاده می‌کرد که با گرمای جزیره سازگار بود، با بالاتنهٔ اغلب برهنه و پوستی که با نارگیل معطر روغن‌مالی می‌شد. گل‌های گردن‌بندی (ei)، گردن‌بندهای صدفی و شانه‌ها برای رقص و جشن بدن را می‌آراستند، و خالکوبی رایج بود. حصیرهای بافتهٔ ظریف به‌عنوان ثروت و هدیه ارزشمندند. امروزه جزیره‌نشینان در زندگی روزمره لباس مدرن می‌پوشند و گل‌ها، لباس بافته و زیورآلات را برای جشن‌ها، مراسم کلیسایی و رقص جمعی نگه می‌دارند.