اروتیک رلی

رلی‌ها جامعه‌ای تلوگوزبان از شمال ساحلی ایالت آندرا پرادش هستند. آنچه ایشان را به‌عنوان یک گروه کنار هم نگه می‌دارد، نه زبان جداگانه است و نه دین جداگانه. بلکه نامی مشترک است، و شبکه‌های نزدیکی از خویشاوندی و وصلت، و جایگاهی در نظام کاستی منطقه که بر ایشان تحمیل شده است. بیشترشان در سریکاکولام، ویزیانارام و ویشاخاپاتنام زندگی می‌کنند، یعنی نوار دشت و ساحلی که میان کوه‌های گات شرقی و خلیج بنگال قرار دارد، و شمار کمتری از آن‌سوی مرز ایالتی در ایالت اودیشا زندگی می‌کنند. هر دو ایالت ایشان را در فهرست کاست‌های فهرست‌شده قرار داده‌اند، یعنی مقولهٔ حقوقی برای جوامعی که زمانی نجس شمرده می‌شدند. در این ناحیه‌ها این نام مدت‌ها با کار بهداشت شهری و سایر مشاغل یدی در شهرها پیوند خورده است. زبانشان تلوگو است، بزرگ‌ترین زبان دراویدی، که این‌جا به گویش متمایز ساحل شمالی سخن گفته می‌شود. اودیا، زبانی هندوآریایی، در شمال واقع است و زبان‌های قبیله‌ای تپه‌ها در غرب. دینشان هندو است، همان‌گونه که در بیشتر نقاط روستایی آندرا چنین است. مرکز آن کمتر بر معابدی است که برهمنان اداره می‌کنند و بیشتر بر الهه‌های روستا، که جشن‌ها، نذرها و آیین‌های گردشی‌شان ریتم سال را تعیین می‌کند و به یک محله مناسبت‌های عمومی می‌بخشد.

اهمیت رلی‌ها بیش از شمارشان است، به‌سبب نزاعی طولانی بر سر چگونگی تقسیم سهمیه‌های محفوظ هند. در اواخر دهه 1990، تحت فشار جنبش مادیگا دانداورا، آندرا پرادش سهمیهٔ کاست‌های فهرست‌شده را به چهار گروه تقسیم کرد. نخستین گروه، گروه A، حول رلی‌ها و شماری از جوامع کوچک‌تر ساخته شد که محروم‌ترین جوامع در میان همه شمرده شدند، و بسیاری از آن‌ها به جاروب‌کشی و زباله‌روبی پیوند داشتند. منطق آن صریح بود: بدون سهمی از آن خود، کاست‌های کوچک‌تر همچنان کرسی‌ها و مشاغل خود را به نفع مالا و مادیگا، که بسیار بزرگ‌ترند، از دست می‌دادند. دادگاه عالی این طرح را در سال 2004 لغو کرد. این پرسش دو دهه بر سیاست تلوگو سایه انداخت، تا آن‌که دادگاه در سال 2024 مسیر خود را تغییر داد و به ایالت‌ها اجازه داد سهمیه را تقسیم کنند. برای خانواده‌های رلی این یک پرسش عملی است، نه انتزاعی. تعیین می‌کند چه کسی جای دانشگاهی می‌گیرد، چه کسی در فهرست استخدام یک شغل دولتی قرار می‌گیرد، و آیا کودکی سرانجام به کار حقوق‌بگیر می‌رسد یا به مشاغلی بازمی‌گردد که به پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌هایش داده شده بود. بسیاری از رلی‌ها اکنون در ویشاخاپاتنام و شهرهای مرکز ناحیه‌ها زندگی می‌کنند، و شمار بیشتری از فرزندانشان مدت طولانی‌تری در مدرسه می‌مانند از آنچه والدینشان توانستند.