اروتیک نارونگا

نارونگا‌ها مردم بومی شبه‌جزیرهٔ یورک در استرالیای جنوبی‌اند، خطه‌ای زمینی به شکل چکمه که از جنوب میان خلیج اسپنسر و خلیج سنت وینسنت کشیده شده است. از آن‌رو که دریا از سه سو آن را در بر گرفته، مرزهای سرزمین‌شان روشن و آشکارند. آنان این شبه‌جزیره را گووراندا می‌نامند و هنوز هم نارونگا‌ها آن را به معنای کامل سرزمین می‌دانند: زمین، ساحل، صخره‌ها و جزیره‌هایی که به قانون، خانواده و تعهدات پیوند خورده‌اند. بر پایهٔ سنت، این ملت به چهار طایفه تقسیم می‌شد که هر کدام به بخشی از شبه‌جزیره وابسته بودند: کورنارا در شمال، ویندرا در شرق، واری در غرب و دیلپا در جنوب. هر طایفه با تغییر فصل‌ها در بخش خود از ساحل و بوته‌زار می‌گذشت و به همان اندازه که از دشت‌های داخلی بهره می‌برد، از آب‌های کم‌عمق نیز بهره می‌برد.

زبان نارونگا به خانوادهٔ باما-نیونگان و در گروه ثورا-یورا قرار دارد. این زبان با کورنا، که در سوی دیگر خلیج، در دشت‌های آدلاید به آن سخن می‌گفتند، و با نوکونو در شمال، خویشاوندی نزدیک دارد. نارونگا در قرن بیستم، زیر فشار بعثت‌ها و دولت، از گفتار روزمره کنار گذاشته شد. اعضای جامعه و بزرگ‌ترها با استفاده از فهرست‌های واژگان قدیمی و حافظهٔ خانواده‌ها در حال احیای آن‌اند و این زبان اکنون در نام مکان‌ها، در سلام‌های خوش‌آمدگویی به سرزمین و در برنامه‌های آموزش زبان جامعه بازمی‌گردد.

استعمار زود و سخت آمد. مراتع گوسفندداری در دهه‌های ۱۸۴۰ در سراسر شبه‌جزیره گسترش یافت. حدود سال ۱۸۶۰ کشف مس در والارو، موئنتا و کادینا، ظرف چند سال هزاران معدنچی کورنیشی را به سرزمین نارونگا آورد. در اواخر دههٔ ۱۸۶۰ بعثتی در پوینت پیرس، روی ساحل غربی شبه‌جزیره، برپا شد و برای نسل‌ها مرکز زندگی نارونگا گشت. این‌جا جای حبس و کنترل بود، اما وقتی بسیاری چیزهای دیگر از دست رفت، خانواده‌ها را کنار هم نگه داشت. افراد بومی از دیگر نقاط جنوب استرالیا نیز به آن‌جا فرستاده شدند، از این رو امروز بسیاری از خانواده‌های نارونگا نیاکانی از کورنا یا دیگر بومیان نیز دارند.

بیشتر نارونگا مسیحی‌اند، میراثی از سال‌های بعثت، اما داستان‌های کهن هرگز از میان نرفتند. روایت‌های شخصیت نیاکانی بوتِرا، که سفرهایش توضیح‌دهندهٔ نشانه‌های طبیعی سراسر شبه‌جزیره است، هنوز گفته می‌شود. پوینت پیرس همچنان جامعهٔ بومی است و خانواده‌های نارونگا در شهرهای سراسر شبه‌جزیره و در آدلاید نیز زندگی می‌کنند. در دهه‌های اخیر نارونگا از راه دادگاه‌ها پی‌گیر ادعای زمین و میراث بوده‌اند و بر بخش‌هایی از گووراندا به رسمیت شناخته شدن حقوق بومی دست یافته‌اند. آن حکم رسماً پیوندی را پذیرفت که خود مردم هرگز در آن شک نداشتند.