اروتیک داروگ

داروغ‌ها مردم زمینی هستند که سیدنی روی آن ساخته شد. سرزمین آن‌ها دشت کامبرلند است، از رودخانه هاکسبری به سمت جنوب تا حوالی اپین و به سمت غرب تا دامنه کوه‌های آبی، به این ترتیب بیشتر حومه‌های غرب سیدنی روی زمین داروغ‌ها قرار دارد، از جمله پاراماتا، بلک‌تاون و پنریث. آن‌ها در عشیره‌های کوچکی سازمان داشتند که هر کدام به قطعه زمین خاص خودشان پیوند داشت، و چند نام از آن‌ها هنوز روی نقشه باقی است: بوراماتاگال در پاراماتا، کابروگال در کابراماتا و بوروبرونگال در اطراف ریچموند. عشیره‌های درون‌سرزمینی از پوسوم، کانگورو و بیش از همه از یام‌هایی که در کناره‌های رودخانه‌های هاکسبری و نیپین می‌روییدند زندگی می‌کردند، در حالی که خویشاوندان آب‌شوری‌شان در اطراف بندرگاه که معمولاً ایورا نامیده می‌شوند ماهی می‌گرفتند. اینکه ساحل و درون‌سرزمین یک قوم بوده‌اند یا دو قوم هنوز محل بحث است، اما زبان‌شناسان گفتار آن‌ها را یک زبان با دو گویش می‌دانند.

آن زبان، داروغ، به شاخه یوین-کوریک از خانواده پاما-نیونگان تعلق دارد و انگلیسی‌زبان‌ها هر روز بخش‌هایی از آن را بی‌آنکه بدانند به کار می‌برند: dingo، wombat، wallaby، waratah، woomera، corroboree و cooee همگی از زبان سیدنی آمده‌اند. این زبان در عرض چند نسل پس از 1788 از کاربرد روزمره خارج شد. آنچه باقی مانده بیشتر از دفترچه‌های ویلیام دوز، افسر ناوگان نخست، می‌آید که شکل ساحلی زبان را از زنی جوان به نام پاتیه‌گارانگ آموخت، و از فهرست واژه‌هایی که یک قرن بعد ر. ه. ماتیوز، نقشه‌بردار، گردآوری کرد. معلمان داروغ از این منابع برای بازگرداندن زبان به کلاس‌های درس، ترانه‌ها و سخنرانی‌های خوش‌آمدگویی غرب سیدنی استفاده کرده‌اند.

قرار گرفتن آن‌ها پیش از همه در مسیر مستعمره بهای سنگینی برایشان داشت. اپیدمی آبله در سال 1789 بخش بزرگی از مردم بومی اطراف سیدنی را کشت. سپس مزارع ذرت مهاجرنشینان، دشت‌های کناره رودخانه هاکسبری را گرفتند و بسترهای یام را نابود کردند، و جنگی که پس از آن درگرفت تا سال 1816 ادامه یافت. پمولوی، مردی از بیجیگال، بیش از یک دهه به سکونتگاه‌ها یورش برد تا آنکه در سال 1802 با گلوله کشته شد. دیگران با نظم تازه چانه زدند. ماریا لاک، دختر یارامندی، رهبر بوروبرونگال، در سال 1819 در امتحان مدرسه مستعمره رتبه نخست را گرفت و از کودکان مهاجرنشینان جلو زد، با یک محکوم ازدواج کرد و با موفقیت برای زمین عریضه داد. بسیاری از خانواده‌های داروغ نسب خود را از طریق او دنبال می‌کنند.

داروغ‌ها هرگز نرفتند. نوادگان آن‌ها در سراسر سیدنی بزرگ زندگی می‌کنند، شرکت‌های خود را اداره می‌کنند، از کنده‌کاری‌های صخره‌ای، شیارهای سایش و درختان زخم‌خورده‌ای که میان مجتمع‌های مسکونی باقی مانده‌اند مراقبت می‌کنند، و با یکدیگر و با همسایگان بر سر اینکه چه کسی از جانب سرزمین سخن می‌گوید بحث می‌کنند. محل مؤسسه بومیان بلک‌تاون، جایی که کودکان بومی زمانی برای تحصیل دور از خانواده‌هایشان برده می‌شدند، در سال 2018 به دست داروغ‌ها بازگردانده شد. زندگی معنوی هنوز در سرزمین و قانونی که از آن برمی‌خیزد ریشه دارد و برای بسیاری از خانواده‌ها در کنار مسیحیت قرار دارد.