اروتیک بومیان تاسمانی

بومیان تاسمانی نخست با یک جزیره و با حدود هشت هزار سال انزوا تعریف می‌شوند. هنگامی که افزایش سطح دریاها تنگه باس را زیر آب برد، جوامعی که از پیش آنجا زندگی می‌کردند از سرزمین اصلی استرالیا جدا شدند و تنها ادامه دادند، و زبان‌ها و شیوه‌های زندگی خاص خود را پروراندند. بسیاری از آنان امروز خود را palawa یا pakana می‌نامند و جزیره را lutruwita می‌خوانند. پیش از استقرار بریتانیایی‌ها در سال 1803، تاسمانی میزبان چند ملت متمایز بود که معمولاً حدود نه ملت شمرده می‌شوند و هر کدام از گروه‌های کوچک‌تری با سرزمین خاص خود تشکیل می‌شدند. مردم با فصل‌ها میان ساحل و دره‌های درونی جابه‌جا می‌شدند، از آتش برای باز نگه داشتن علفزارها برای شکار استفاده می‌کردند و با قایق‌هایی از پوست درخت که به هم بسته می‌شد به جزیره‌های دور از ساحل می‌رفتند. زبان‌هایشان تنها در فهرست‌های پراکنده واژه‌ها که اروپاییان ثبت کرده‌اند باقی مانده است. اینکه شمارشان چقدر بوده و آیا به هیچ خانواده زبانی سرزمین اصلی پیوند دارند یا نه، هنوز حل‌نشده است.

این گسست به سرعت رخ داد. خشونت مرزی میان مهاجران و مردم بومی در دهه 1820 به جنگ سیاه انجامید و در سال 1828 حکومت نظامی اعلام شد. در اوایل دهه 1830 کارگزار دولت جورج آگوستوس رابینسون بیشتر بازماندگان را گرد آورد و به ویبالنا در جزیره فلیندرز برد که بسیاری از آنان در آنجا مردند. مستعمره بعدها ترووگانینی را که در سال 1876 درگذشت به‌عنوان آخرین فرد از قوم خود معرفی کرد و اسکلتش در هوبارت به نمایش عمومی گذاشته شد. بقایای او تا سال 1976 سوزانده و روی آب پاشیده نشد. این ادعا نادرست بود. فنی کاکرین اسمیت تا سال 1905 زیست و روی استوانه‌های مومی آواز خواند، و این تنها ضبط‌های شناخته‌شده از آواز بومیان تاسمانی‌اند. در جزیره‌های تنگه باس، خانواده‌هایی که از زنان بومی و شکارچیان فُک اروپایی تبار داشتند، جامعه‌ای پایدار پیرامون جزیره کیپ بارن ساختند. برخی شیوه‌ها در آنجا هرگز متوقف نشدند: زنان هنوز گردنبندهای maireener را از صدف‌های ریز و رنگین‌کمانی می‌رشتند و خانواده‌ها هنوز هر پاییز برای برداشت جوجه‌های پرندگان شیرواتر به شکار موتون‌بردینگ می‌روند. امروز بومیان تاسمانی در سراسر ایالت و فراتر از آن زندگی می‌کنند، در هوبارت، لانستون و شمال غربی، به همان اندازه که در جزیره‌ها. آنان زمین‌هایی را بازپس‌گرفته‌اند، از جمله جزیره کیپ بارن در سال 2005، موزه‌های خارجی را به بازگرداندن بقایای نیاکانی وادار کرده‌اند، و زبانی مشترک، palawa kani، را از سوابق باقی‌مانده بازسازی کرده‌اند. نام‌های آن اکنون در کنار نام‌های انگلیسی بر نقشه قرار دارند، مانند kunanyi برای کوه ولینگتون.