اروتیک نگادجوری

نگادجوری مردم بومی بخش میانه‌شمالی ایالت جنوب استرالیا هستند، سرزمینی باز با تپه‌های علف‌پوش، مسیرهای نهرها و رشته‌کوه‌های کم‌ارتفاع که کمی شمال آدلاید آغاز می‌شود. امروزه این سرزمین بیشتر با تاکستان‌های دره کلر، شهر قدیمی معدن مس بورا و گستره‌های طولانی مزارع گندم و چراگاه‌های گوسفند شناخته می‌شود، اما همه این مکان‌ها در سرزمین نگادجوری قرار دارند. همسایگان آنان کورنا در دشت‌های آدلاید در جنوب‌غرب، نوکونو به سوی خلیج اسپنسر و آدنیامتانها در رشته‌کوه‌های فلیندرز در شمال بودند. مرزهای میان آنان با قانون و خویشاوندی تعیین می‌شد، نه با حصار.

زبان نگادجوری به شاخه تورا-یورا از خانواده پاما-نیونگان تعلق دارد. این همان گروهی است که کورنا، نارونگا، نوکونو و آدنیامتانها را در بر می‌گیرد، از این رو نزدیک‌ترین زبان‌های خویشاوند آن در سرزمین‌های همسایه رایج بودند. نسل‌هاست که کسی آن را به‌عنوان زبان روزمره به کار نمی‌برد. آنچه باقی مانده بیشتر واژگان و بخش‌هایی از داستان‌هاست که در میانه سده بیستم از شمار اندکی از بزرگان ثبت شد. نوادگان امروز از این مواد به‌عنوان نقطه آغاز استفاده می‌کنند، نه به‌عنوان یک اثر موزه‌ای.

زندگی مذهبی بر «زمان رؤیا» استوار بود. موجودات نیاکانی سرزمین را شکل دادند و داستان‌هایشان به آبگیرها، تپه‌ها و مسیرهای مشخصی پیوند داشت که مردم مسئولیت نگهداری از آن‌ها را بر عهده داشتند. استعمار این الگو را به‌سرعت از هم گسست. مراتع گوسفند و گاو در اوایل دهه 1840 به منطقه میانه‌شمالی گسترش یافت. کشف مس در کاپوندا و بورا، چند سال بعد در همان دهه، معدنچیان، شهرها و جاده‌هایی را با خود آورد که مستقیماً از میان منابع آب و اردوگاه‌های نگادجوری می‌گذشتند. بیماری و از دست رفتن آب و زمین شکار، جمعیت را به‌شدت کاهش داد. بازماندگان در مزارع و ایستگاه‌های دامداری کار کردند، در حاشیه شهرهای تازه اردو زدند یا به دیگر جوامع بومی پیوستند. بسیاری از خانواده‌ها زبان را از دست دادند اما دانش خود درباره هویت و خاستگاهشان را حفظ کردند. مسیحیت میان نوادگان رایج شد، اغلب در کنار پیوندی پایدار با سرزمین‌شان.

این احیا آگاهانه و به رهبری خود جامعه صورت گرفته است. نوادگان نگادجوری نهاد میراث فرهنگی ویژه خود را بنیان گذاشتند، پیگیر حق مالکیت بومی شدند، برای حفاظت از مکان‌های مهم سرزمین‌شان کوشیدند و تاریخ خود را با کلمات خودشان نوشتند. اکنون در سراسر میانه‌شمالی، رویدادهای عمومی به‌طور منظم سرزمین نگادجوری را به رسمیت می‌شناسند. این تغییری کوچک اما آشکار است در منطقه‌ای که تاریخ محلی آن مدت‌ها مردمی را که نخستین ساکنانش بودند نادیده گرفته بود.