اروتیک ایریمان

ایریمن‌ها یکی از مردمان بومی قلمرو شمالی استرالیا هستند، و صادقانه‌ترین نقطه شروع این است که بپذیریم متون مکتوب چه اندک درباره‌شان می‌گویند. نام آنان بیش از همه از این رو باقی مانده که نورمن تیندیل، انسان‌شناس، آن را در کاتالوگ قبیله‌های بومی خود در سال 1974 ثبت کرد، که تلاش او بود برای آنکه هر گروه در این قاره را روی یک نقشه واحد بیاورد. برای مردمی مانند ایریمن‌ها، این مدخل تقریباً کل سوابق مکتوب است: یک نام، محدوده‌ای تقریبی، و هر املای دیگری از این نام که بازدیدکنندگان پیشین یادداشت کرده بودند.

این اندک‌بودن سوابق بیش از آنکه درباره ثبت‌شدگان چیزی بگوید، درباره ثبت‌کنندگان می‌گوید. تیندیل مرزهای سختی پیرامون گروه‌هایی کشید که احساس تعلق‌شان از راه سرزمین شکل می‌گرفت: قطعه‌های مشخصی از زمین که در اختیار گروه‌های تباری بود و خویشاوندی، قواعد ازدواج، آیین‌های مشترک و داستان‌های رؤیا، که هر آبگیر و هر پشته را توضیح می‌دهند، آن‌ها را به هم پیوند می‌داد. قبیله‌ای در نقشه او اغلب نام یک زبان، یا برچسبی که همسایگان به کار می‌بردند، بود که روی چند خانواده صاحب زمین گسترانده می‌شد. پژوهشگران بعدی بسیاری از مدخل‌های او را از نو ترسیم کرده‌اند، ادغام کرده‌اند یا زیر سؤال برده‌اند، و نامی به کم‌سندی ایریمن را باید با در نظر داشتن همین نکته خواند. این نام به مردمانی واقعی و جایی واقعی اشاره دارد، اما مرزهایش برآورد یک فرد بیرونی است.

آنچه با اطمینان می‌توان گفت، داستان گسترده‌تری است که ایریمن‌ها در درونش زیستند. از اواخر سده نوزدهم، این قلمرو به اجاره‌های دامداری، میدان‌های معدنی و ایستگاه‌های مبلغان مذهبی تقسیم شد. گروه‌های کوچک دسترسی آزاد خود به زمین را از دست دادند، برای دریافت جیره در دامداری‌های گاو کار کردند، یا به شهرک‌هایی کشیده شدند که چند قوم در کنار هم در آن زندگی می‌کردند. در چنین شرایطی هویت‌های کوچک‌تر اغلب در هویت‌های بزرگ‌تر همسایه ادغام می‌شدند، هم در اوراق دولتی و هم در گفتار روزمره، و این یکی از دلایلی است که برخی نام‌ها از سوابق محو می‌شوند در حالی که خانواده‌های پشت آن‌ها به زندگی ادامه می‌دهند.

و به‌راستی هم ادامه می‌دهند. از زمان تصویب قانون حقوق زمین بومیان (قلمرو شمالی) در سال 1976، حدود نیمی از زمین‌های این قلمرو به مالکیت بومیان بازگشته است، و فرایند طرح دعاوی، جوامع را واداشته است که خطوط تبار و مکان‌های مقدس را با جزئیاتی بسیار بیشتر از آنچه تیندیل هرگز به آن دست یافت ثبت کنند. نوادگان کسانی که او با نام‌های کمیاب یا گونه‌های دیگر نام فهرست کرده بود، امروز اغلب خود را از طریق یک گروه زبانی، یک جامعه یا یک نهاد امانی زمین معرفی می‌کنند. زندگی دینی، قانون کهن‌تر را با مسیحیتی که مبلغان آوردند درمی‌آمیزد، و آیین‌ها، مراسم تدفین و تعهدات نسبت به خویشاوندان همچنان تقویم جوامع دورافتاده را تعیین می‌کنند.

پس این مدخل را نشانه‌ای بدانید، نه تصویری کامل. ایریمن‌ها باید در هر فهرست کامل از نخستین مردمان این قلمرو حضور داشته باشند. شرح کامل‌تری از اینکه آنان چه کسانی هستند در گرو منابع، و صداهایی، است که سوابق منتشرشده هنوز فراهم نکرده است.