اروتیک کونوینجکو

از یک گویشور Kunwinjku بپرسید که چیست و پاسخ نخست اغلب Bininj است، واژه‌ای از غرب Arnhem Land به معنای انسان، و به‌طور مشخص‌تر به معنای فرد بومی در برابر Balanda، یعنی فرد سفیدپوست. نام Kunwinjku که در مردم‌شناسی قدیم‌تر Gunwinggu نوشته می‌شد، نخست یک شیوه‌ی سخن گفتن را نام می‌برد و سپس یک قوم را، و هویت در این‌جا همزمان از زبان، تبار و سرزمین می‌گذرد. آن سرزمین، فلات ماسه‌سنگی و دشت‌های سیلابی رودخانه‌های غرب Arnhem Land در قلمرو شمالی استرالیا است. این سرزمین از Gunbalanya، یعنی Oenpelli قدیم، به سوی شرق از فراز پرتگاه تا رودخانه‌های Liverpool و Mann و به سمت جنوب تا لبه‌ی Kakadu امتداد دارد.

Kunwinjku یکی از گویش‌های زنجیره‌ی Bininj Kunwok است که Kuninjku، Kune، Mayali، Kundjeyhmi و Kundedjnjenghmi را هم دربر می‌گیرد. این زبان به خانواده‌ی Gunwinyguan تعلق دارد، نه به گروه Pama Nyungan که بیشتر قاره را پوشش می‌دهد. در این بخش از استرالیا، جامعه‌ی همسایه ممکن است به زبانی از خانواده‌ای کاملاً نامرتبط سخن بگوید. Kunwinjku می‌تواند یک جمله‌ی کامل را در یک فعل بگنجاند، و کودکان هنوز آن را به‌عنوان زبان نخست یاد می‌گیرند، امری که کمتر زبان بومی‌ای می‌تواند ادعا کند. در قرن بیستم این زبان به سوی غرب هم گسترش یافت و با کنار گذاشتن زبان‌های کوچک‌تر همسایه، زبان روزمره‌ی Gunbalanya شد.

زندگی اجتماعی بر پایه‌ی تبارهای پدرتباری، دو نیمه‌ی متمایز و نظام نام‌های پوستی می‌چرخد که برای مردان با na و برای زنان با ngal مشخص می‌شود. این نظام به هر کس نشان می‌دهد که با دیگران چگونه خویشاوند است و چه کسی باید فاصله‌ی احترام‌آمیز خود را با چه کسی حفظ کند. هنوز هم شیوه‌ی سخن گفتنِ ویژه و محتاطانه‌ای در حضور برخی خویشان از راه ازدواج به کار می‌رود. انجمن مبلغان کلیسا در سال 1925 یک مأموریت آنگلیکن در Oenpelli گشود. مسیحیت از آن زمان در کنار قانون دیرینه جا گرفته و آن را از میان نبرده است.

بیرونی‌ها بیشتر مردم Kunwinjku را از راه نقاشی‌شان می‌شناسند. پناهگاه‌های صخره‌ای سراسر فلات تصاویری را در خود دارند که طی هزاران سال کشیده شده‌اند، از جمله ارواح باریک‌اندام mimih که گفته می‌شود شکار و نقاشی را به مردم آموخته‌اند، و Ngalyod، مار رنگین‌کمان، که سرزمین را شکل داد و کسانی را که قوانینش را می‌شکنند کیفر می‌دهد. نقاشان پوست درخت این سنت را با rarrk، یعنی هاشورهای متقاطع ریز با گل اُخرا، به سطوح قابل حمل بردند. هنرمندانی که از Injalak در Gunbalanya و منطقه‌ی Maningrida کار می‌کنند این سبک را به گالری‌های بزرگ برده‌اند و تابوت‌های چوبی توخالی به نام lorrkkon هنوز نقاشی می‌شوند. از دهه‌ی 1970 بسیاری از خانواده‌ها به اردوگاه‌های کوچک روی زمین‌های تبار خود بازگشته‌اند. گروه‌های نگهبان مستقر در آن‌جا اکنون آتش‌زنی سنتی در آغاز فصل خشک را به‌عنوان برنامه‌ی مدیریت زمین با دستمزد به کار می‌گیرند.