اروتیک آنماتیره

آنماتیر مردمی هستند که سرزمینشان دو سوی بزرگراه استوارت در شمال آلیس اسپرینگز را در بر می‌گیرد. این منطقه گستره‌ای از موگا، اسپینیفکس و بسترهای شنی نهرهاست که بیشتر رانندگان بی‌آنکه بپرسند این زمین از آنِ کیست از آن عبور می‌کنند. برای خانواده‌های آنماتیر، این منطقه نقشه‌ای فشرده از مکان‌های نام‌دار است. هر مکان به آلتیر، یعنی زمان رؤیا، و به کسانی گره خورده که مسئول آوازها و نقش‌های آن هستند. جامعه‌های اصلی آن‌ها شامل تی تری، لارامبا و یوئلامو است، به همراه سرزمین‌های بومی یوتوپیا که با همسایگان آلیاور خود در آن شریک‌اند. زبان آن‌ها، آنماتیر، به شاخه آرندیک از خانواده پاما-نیونگان تعلق دارد. این زبان با آرنِرته در جنوب و آلیاور در شرق خویشاوندی نزدیک دارد و با کایتیتی در شمال خویشاوندی دورتری دارد. این زبان دو گونه شرقی و غربی دارد. در سوی غربی، بسیاری از مردم بی‌هیچ تأملی میان آنماتیر و وارلپیری جابه‌جا می‌شوند، که نتیجه نسل‌ها ازدواج میان‌گروهی و آیین‌های مشترک است. خویشاوندی بخش بزرگی از سازمان‌دهی امور را بر عهده دارد. نظامی متشکل از هشت نام پوستی، جایگاه هر فرد را نسبت به دیگران تعیین می‌کند و مشخص می‌سازد چه کسی با چه کسی ازدواج کند، چه کسی با چه کسی سخن بگوید و هر کس در آیین چه نقشی دارد. حقوق بر زمین از طریق خط پدری منتقل می‌شود، در حالی که کسانی که از سوی مادر پیوند دارند، به‌عنوان مدیرانی عمل می‌کنند که از درستی انجام کارها اطمینان حاصل می‌کنند. زنان همچنان آولی را برگزار می‌کنند، آیین خاص خود با آواز و نقش‌های اخرایی که بر بدن نقاشی می‌شود. این آیین کاری جدی به شمار می‌رود و به‌عنوان نمایش اجرا نمی‌شود.

تماس پایدار با آمدن خط تلگراف زمینی در دهه 1870 و ایستگاه‌های پرورش گاو که پس از آن آمدند آغاز شد. در سال 1928 یک شکارچی دینگو کشته شد و تلافی‌جویی‌های پلیس که امروز به کشتار کونیستون معروف است، ده‌ها تن از مردم وارلپیری، آنماتیر و کایتیتی را کشت. در بیشتر قرن بیستم مردان و زنان آنماتیر در ایستگاه‌هایی مانند ناپربی و یوتوپیا کار کردند، بر زمینی که هرگز از متعلق دانستنش به خود دست نکشیدند. یوتوپیا سرانجام از راه یکی از نخستین ادعاهای حقوقی مالکیت زمین در قلمرو شمالی به صاحبان آنماتیر و آلیاور خود بازگشت. خانواده‌ها در آنجا به جای گردآمدن در یک شهر، در سکونتگاه‌های کوچک دورافتاده پراکنده شدند و این کار مردم را به سرزمین خود نزدیک نگه داشت. بیشتر جهان گسترده‌تر، آنماتیر را از راه نقاشی‌شان می‌شناسد. کلیفورد پوسوم تجاپالتجری و تیم لئورا تجاپالتجری از چهره‌های اصلی جنبش نقاشی پاپونیا در دهه 1970 بودند. در یوتوپیا، زنانی که با باتیک آغاز کرده بودند، در اواخر دهه 1980 به بوم روی آوردند. امیلی کامه کنگوارئی در اواخر دهه هفتاد زندگی‌اش به نقاشی روی بوم پرداخت و یکی از پرآوازه‌ترین هنرمندان استرالیایی زمان خود شد. او از سرزمین یام و نقش‌های آیینی‌ای نقاشی می‌کرد که در تمام عمرش می‌شناخت.