اروتیک پیتجانتجاتجارا

مردم Pitjantjatjara نام خود را از یک واژه گرفته‌اند. در سراسر صحرای غربی، گروه‌های همسایه گونه‌های بسیار نزدیک به هم از یک زبان را صحبت می‌کنند و با تفاوت‌های کوچک در واژگان از یکدیگر متمایز می‌شوند، از جمله واژه‌ی «آمدن» و «رفتن». Pitjantjatjara می‌گویند pitjantja، پس ایشان همان «دارندگان pitjantja» هستند. همسایگان شرقی‌شان می‌گویند yankunytja، پس ایشان Yankunytjatjara هستند. هر دو گروه خود را Anangu می‌نامند، یعنی به سادگی «مردم»، و سرزمین، آیین و پیوندهای خانوادگی مشترک دارند. این سرزمین شنِ سرخ، علف اسپینیفکس و درختان موگا است که سلسله‌کوه‌های Mann و Tomkinson و Musgrave آن را پاره‌پاره کرده‌اند. این سرزمین در دورافتاده‌ترین شمال غربی استرالیای جنوبی واقع است و تا قلمرو شمالی و استرالیای غربی گسترده می‌شود. بیشتر خانواده‌ها در جامعه‌های کوچکی مانند Amata و Pipalyatjara و Pukatja، که با نام Ernabella نیز شناخته می‌شود، یا در ایستگاه‌های فرعی میان آن‌ها زندگی می‌کنند. کودکان هنوز زبان را به‌عنوان نخستین زبان خود یاد می‌گیرند و همین امر آن را از سالم‌ترین زبان‌های بومی کشور می‌سازد. در زیر زندگی روزمره، Tjukurpa قرار دارد. اغلب آن را «رؤیای ازلی» ترجمه می‌کنند، اما بیشتر به یک قانون نزدیک است: روایت چگونگی ساختن سرزمین توسط موجودات نیاکانی، که همچنین وظایف خویشاوندی، قواعد ازدواج و اینکه چه کسی مجاز به دانستن چه چیزی است را تعیین می‌کند. مسیحیت عمدتاً از طریق مأموریت پروتستان پرزبیتری در Ernabella، که در سال 1937 گشایش یافت، وارد شد و اکنون کلیسا و آیین در بسیاری از جامعه‌ها کنار هم قرار دارند.

در سده‌ی بیستم، فشار از کناره‌های صحرا وارد شد. خشکسالی، شکارچیان پوست دینگو و اجاره‌های دامداری خانواده‌ها را به سوی مأموریت‌ها و نقاط توزیع جیره کشاند. در دهه‌ی 1950، آزمایش‌های اتمی بریتانیا در Maralinga بخش بزرگی از صحرای جنوبی را بست. نقطه‌ی عطف در سال 1981 رخ داد، زمانی که استرالیای جنوبی حق مالکیت آزاد بر بیش از 100,000 کیلومتر مربع را به Anangu داد، که یکی از مهم‌ترین تسویه‌های حقوق زمین در استرالیا بود. Uluru، که اندکی آن‌سوی مرز قلمرو قرار دارد، در سال 1985 به مالکان سنتی‌اش، یعنی Pitjantjatjara و Yankunytjatjara، بازگردانده شد و صعود به آن در سال 2019 برای همیشه بسته شد. برخی آداب کمتر به بیگانگان می‌رسد. دختران و زنان با کشیدن خط روی شن با سیم خمیده یا چوب داستان می‌گویند، شیوه‌ای به نام milpatjunanyi، و زمین را میان صحنه‌ها صاف و پاک می‌کنند. برخی خویشاوندان سببی از یکدیگر پرهیز می‌کنند یا از شیوه‌ی گفتار ویژه و محترمانه‌ای استفاده می‌کنند. چرخه‌های آوازی مانند Seven Sisters صدها کیلومتر از صحرا را در می‌نوردند و سرزمین Pitjantjatjara را به سرزمین گروه‌های دوردست پیوند می‌دهند. هنر نیز مدت‌هاست منبع معاش بوده است. Ernabella Arts در سال 1948 از اتاق صنایع دستی یک مأموریت پدید آمد و از قدیمی‌ترین مراکز هنر بومی فعال و پیوسته در استرالیا شمرده می‌شود، در حالی که بافندگان Tjanpi علف صحرا را به سبد و مجسمه بدل می‌کنند.