اروتیک آلیاواره

آلیاوار (Alyawarr، به همان املایی که خود این جامعه به کار می‌برد) مردمی از صحرای مرکز استرالیا هستند که سه چیز آنان را کنار هم نگه می‌دارد: زبانی که هنوز زبان روزمره در خانه است، سرزمینی که هر محل آن را می‌شناسند، و نظام خویشاوندی‌ای که به هر فرد می‌گوید در برابر هر کس دیگر چگونه باید بایستد. سرزمین آنان در شمال‌شرق آلیس اسپرینگز، در امتداد رودخانه‌های ساندوور و پلنتی، تا مرز کوئینزلند ادامه دارد. این سرزمین پوشیده از اسپینیفکس، موگا و بستر رودخانه‌های فصلی است که تنها پس از باران آب دارند. امروز بیشتر آلیاوارها در آمپیلاتوادجا، در آلپورورولام کنار دریاچه نش، در محل‌های کوچک دورافتاده اطراف یوتوپیا و در شهرهایی مانند تننت کریک، آلیس اسپرینگز و ماونت آیزا زندگی می‌کنند.

زبان آلیاوار به شاخه آرندیک از خانواده پاما-نیونگان تعلق دارد و نزدیک‌ترین خویشاوندان آن آنماتیر، و گویش‌های آرنته در غرب و جنوب هستند. زبان‌های آرندیک از دیرباز بسیاری از همخوان‌هایی را که پیش‌تر آغازگر واژه‌هایشان بوده‌اند از دست داده‌اند، و به همین سبب صدای آن‌ها با وارومونگو در شمال یا وارلپیری در غرب کاملاً متفاوت است. نکته‌ای که در استرالیا غیرمعمول است این است که آلیاوار هنوز در موطن اصلی‌اش زبان نخست کودکان است و بسیاری از بزرگسالان هم افزون بر انگلیسی به یک زبان بومی همسایه تسلط دارند.

زندگی روزمره بر پایه نظامی از نام‌های پوستی هشت‌بخشی می‌گذرد. نام پوستی هر فرد که از بدو تولد با اوست مشخص می‌کند با چه کسی می‌تواند ازدواج کند، کدام خویشاوندان مستلزم پرهیز و احترام هستند و کدام وظایف آیینی بر عهده اوست. مسئولیت یک مکان مقدس میان کسانی تقسیم می‌شود که آن را از راه خط پدری در اختیار دارند و کسانی که از راه خط مادری از آن مراقبت می‌کنند، و آیین بدون حضور هر دو گروه برگزار نمی‌شود. مسیحیت پیروان واقعی دارد، اما در کنار قانون زمان رؤیا جای گرفته است؛ قانونی که سرودها و داستان‌ها را به مکان‌های مشخص پیوند می‌دهد و آن را کنار نمی‌زند.

از اواخر دهه‌ی 1800 مزارع پرورش گاو در سراسر سرزمین آلیاوار گسترش یافتند و نسل‌ها از آلیاوارها در آن‌ها کار کردند، اغلب در ازای جیره غذایی و نه دستمزد نقدی. در دهه‌ی 1970 اردوگاه‌های آلیاوار به نمونه‌ای پرارجاع برای باستان‌شناسانی بدل شدند که بررسی می‌کردند گردآورندگان و شکارگران چگونه فضای زندگی خود را به کار می‌گیرند و پس از ترک آن بر جا می‌گذارند. نقطه عطف در پایان همان دهه رخ داد، هنگامی که مزرعه یوتوپیا به مالکان آلیاوار و آنماتیر بازگردانده شد و خانواده‌ها در محل‌های کوچک دورافتاده بر سرزمین خود پراکنده شدند. یوتوپیا بعدها در سطح جهانی شهرت یافت، نخست به خاطر باتیک زنان و سپس به خاطر نقاشی با آکریلیک، و پژوهشگران حوزه سلامت بعدها زندگی پراکنده در این محل‌های کوچک را با نتایجی بهتر از آنچه انتظار می‌رفت مرتبط دانستند. بحث بر سر اینکه چه کسی درباره زیستن مردم بر سرزمین خودشان تصمیم بگیرد هنوز حل نشده است. در سال 2009 ساکنان آمپیلاتوادجا شهرک خود را ترک کردند و در برابر مداخله فدرال، اردوگاه اعتراضی برپا کردند.