اروتیک کاورنا

کائورنا مردم بومی دشت‌های ادلاید در جنوب استرالیا هستند. سرزمین ایشان میان Gulf St Vincent و کوه‌های Mount Lofty Ranges قرار دارد و تقریباً از Cape Jervis به‌سوی شمال تا Port Wakefield امتداد می‌یابد. بخش اصلی این سرزمین اکنون زیر منطقه کلان‌شهری ادلاید قرار گرفته و این شهر سال به سال واژه‌های بیشتری از زبان ایشان به کار می‌برد. بسیاری از مراسم عمومی با اعلام احترام به سرزمین کائورنا آغاز می‌شوند و نام‌های کائورنا اکنون کنار نام‌های استعماری می‌آیند. رودخانه Torrens همچنین Karrawirra Parri نامیده می‌شود، یعنی رودخانه جنگل درخت صمغ سرخ، و مرکز شهر Tarntanya است، یعنی جای کانگوروی سرخ.

پیش از 1836، خانواده‌های کائورنا بر قلمروهای خانوادگی به نام pangkarra زندگی می‌کردند و با فصل‌ها جابه‌جا می‌شدند. ماه‌های گرم را در ساحل و کرانه‌های رودخانه می‌گذراندند و در زمستان به تپه‌های پای‌کوه پناهگاه‌دار بالا می‌رفتند. از آتش برای باز و مناسب نگه داشتن دشت‌ها برای شکار بهره می‌گرفتند. استعمار این الگو را در عرض یک نسل درهم شکست. آبله پیش از رسیدن مهاجران آمد. منشورهای ثبت رسمی که این ایالت را بنیان نهادند، اشغال بومی زمین را به رسمیت شناختند، اما این کار کمک چندانی به جلوگیری از تصاحب زمین توسط مهاجران نکرد. بسیاری از کائورنا سرانجام در ایستگاه‌های مبلغان مانند Poonindie و Point Pearce و Point McLeay جای گرفتند و در آنجا با خانواده‌های Narungga و Ngarrindjeri و دیگران وصلت کردند.

این زبان به شاخه Thura-Yura از خانواده Pama-Nyungan تعلق دارد. نزدیک‌ترین خویشاوندانش Narungga در غرب و Nukunu و Ngadjuri در شمال هستند. در طول قرن نوزدهم مردم دیگر آن را در زندگی روزمره به کار نمی‌بردند، اما هرگز به‌طور کامل از میان نرفت. در سال 1840 دو مبلغ لوتری آلمانی به نام‌های Christian Teichelmann و Clamor Schürmann دستور زبان و فهرست واژگانی را که با مردان کائورنا در ادلاید گردآورده بودند منتشر کردند. در مدرسه‌شان کودکان کائورنا نامه‌هایی به زبان خود نوشتند. از دهه 1990 به این سو، مردم کائورنا و زبان‌شناسان از این اسناد بهره گرفته‌اند تا زبان را به آواز، سخنرانی، کلاس درس و تابلوهای خیابان بازگردانند.

امروز بیشتر کائورنا مسیحی‌اند، میراثی از دوران مبلغان، اما قصه‌های Dreaming همچنان در هسته هویت ایشان قرار دارد. معروف‌ترین آن‌ها درباره Tjilbruke است، نیایی که پیکر برادرزاده‌ی کشته‌شده‌اش را در امتداد ساحل به سوی جنوب حمل کرد. هرجا که توقف می‌کرد و می‌گریست، چشمه‌ای آب شیرین می‌جوشید و در پایان سفرش به ابیسِ براق بدل شد. اکنون یادمان‌هایی مسیر او را نشان می‌دهند. در سال 2018، پس از دعوایی که نخستین‌بار در سال 2000 طرح شده بود، دادگاه فدرال حق مالکیت بومی کائورنا را بر قطعه‌هایی از زمین در منطقه ادلاید به رسمیت شناخت.