اروتیک اسپینیفکس

بیگانگان این نام را بر آنان نهادند. برای خانواده‌هایی که سرزمین تپه‌های شنی صحرای بزرگ ویکتوریا در غرب استرالیا را نگه می‌دارند، اسپینیفکس فقط زمین است: علف خارداری که تپه‌های سرخ‌رنگ را تا افق در هر سو می‌پوشاند. بیگانگان شروع کردند به نامیدن آنان مردم Spinifex. خانواده‌ها این نام را پذیرفتند و اکنون در حق بومی آنان بر زمین و در هنرشان دیده می‌شود. در میان خودشان، خود را Anangu می‌نامند و بخشی از پیوندگاه فرهنگی گسترده‌تر صحرای غربی‌اند. سرزمین آنان از برخی از دورافتاده‌ترین مناطق مسکونی استرالیا می‌گذرد، از شرق کالگورلی تا مرز با استرالیای جنوبی.

آنان به گویش‌هایی از زبان صحرای غربی سخن می‌گویند، زنجیره‌ای از گونه‌های نزدیک به هم که در داخل خشک کشور گسترده‌اند. گفتارشان به Pitjantjatjara و Ngaanyatjarra نزدیک است، پس یک گویشور Spinifex می‌تواند با مردم صحرا که صدها کیلومتر دورتر زندگی می‌کنند گفت‌وگو کند. Tjukurpa، قانون رؤیا که به دست موجودات اجدادی وضع شده، هنوز تعیین می‌کند چه کسی به کدام سرزمین تعلق دارد، هر فرد کدام آوازها و داستان‌ها را می‌تواند بیاموزد، و مردان و زنان از یکدیگر جدا نگه داشته می‌شوند. مسیحیت همراه با مبلغان مذهبی آمد. برای بسیاری از مردم اکنون در کنار قانون کهن قرار دارد، نه آنکه جایگزین آن شود.

چرخش سخت در دهه‌ی 1950 رخ داد. آزمایش‌های هسته‌ای بریتانیا در Maralinga، آن سوی مرز به شرق، گشت‌زنی‌ها را به صحرا کشاند و فشار برای بیرون بردن مردم از آن را به همراه آورد. بسیاری از خانواده‌ها سرانجام در ماموریت Cundeelee، دور از حفره‌های آب سنگی خود، ساکن شدند، در حالی که برخی دیگر سال‌ها بیشتر در تپه‌های شنی ماندند. بازگشت به خانه دهه‌ها طول کشید. Tjuntjuntjara، جامعه‌ای کوچک در عمق سرزمین Spinifex، پایگاه این بازگشت شد. در سال 2000 دادگاه فدرال حق بومی آنان را بر بخش بزرگی از آن زمین به رسمیت شناخت.

بخشی از پرونده‌ی این حق نقاشی شده بود. برای این دادخواست، مردان و زنان Spinifex بوم‌های مشترک بزرگی ساختند که حفره‌های آب سنگی، چشمه‌ها، مسیرهای سفر و ردپای موجودات اجدادی را نقشه‌برداری می‌کرد، و هر نقاش سرزمین خود را بر سطحی مشترک قرار می‌داد. آن کار به پروژه‌ی هنری Spinifex Arts تبدیل شد و نقاشی‌های Tjuntjuntjara از آن زمان راه خود را به مجموعه‌های عمومی باز کرده‌اند. در بیابان، شکار وَل صحرایی و کانگورو، و دانستن محل آب پس از باران، هنوز بخشی از زندگی روزمره است.