اروتیک پینتوپی

پینتوپی‌ها مردمانی صحرانشین هستند که سرزمینشان در دو سوی مرز میان قلمرو شمالی و استرالیای غربی گسترده است: تپه‌های شنی، دریاچه‌های شور و چاله‌های آب پراکنده در اطراف دریاچه مکی، که خودشان آن را ویلکینکارا می‌نامند، و رشته‌کوه‌های کینتور. آنچه آن‌ها را کنار هم نگه می‌دارد کمتر خطی روی نقشه است و بیشتر مجموعه‌ای مشترک از مکان‌ها، یعنی آب‌ها و مکان‌های مقدس دوران رؤیا که آن‌ها را نام می‌برند، در آوازها می‌خوانند و نقاشی می‌کنند، و نیز تاریخی مشترک به عنوان برخی از آخرین بومیان استرالیا که زندگی کاملاً کوچ‌نشینی را رها کردند. خانواده‌ها تا دهه 1960 هنوز در صحرای گیبسون پیاده زندگی می‌کردند و در سال 1984 گروهی از نه خویشاوند در نزدیکی کیوئیرکورا از صحرا بیرون آمدند و در سراسر جهان با نام «نُه پینتوپی» شناخته شدند. زبانشان گویشی از زبان صحرای غربی است، زنجیره‌ای از خانواده پاما-نیونگان که بخش بسیار بزرگی از داخل قاره را فرا گرفته است، از این رو گویشوران پینتوپی به آسانی سخن همسایگان کوکاتجا یا نگاتجاتجارا را درک می‌کنند، در حالی که وارلپیری در شمال زبانی متفاوت است. طی چند دهه، و به‌ویژه از راه گشت‌های رفاهی دهه‌های 1950 و 1960، خانواده‌ها به شرق، به هاستس بلاف و پاپونیا، رفتند یا برده شدند. آنجا به عنوان تازه‌واردانی میان مردم لوریتجا، وارلپیری و آرنته زندگی کردند و بیماری تلفات سنگینی از آنان گرفت. زبان آمیخته پینتوپی-لوریتجا که در آن اسکان‌گاه‌ها شکل گرفت هنوز زبان روزمره است. از دهه 1970 خانواده‌ها به سمت غرب بازگشتند، نخست به سکونتگاه‌های کوچک دورافتاده، سپس در سال 1981 به کینتور، یا والونگورو، و اندکی بعد به کیوئیرکورا.

پاپونیا همچنین جایی است که جنبش نقاشی در آن آغاز شد. در سال 1971 مردان ارشد، که بسیاری از آنان پینتوپی بودند، شروع به نقش‌کردن طرح‌های نیاکانی روی تخته‌ها کردند و این خاستگاه پاپونیا تولا آرتیستس و چیزی بود که امروز جهان آن را نقاشی نقطه‌ای صحرای غربی می‌نامد. نقاشانی چون اوتا اوتا تجانگالا در تعریف آن نقش داشتند، و در سال 2000 هنرمندان کینتور و کیوئیرکورا تابلوهای گروهی کشیدند که برای تأمین هزینه دیالیز کلیه در نزدیکی خانه به حراج گذاشته شد، و این آغاز چیزی بود که اکنون پرپل هاوس نام دارد. قانون از تجوکورپا سرچشمه می‌گیرد، زمان نیاکانی که موجودات آن زمین را ساختند و هنوز تعهداتی نسبت به آن تعیین می‌کنند. بخش عمده این دانش بر اساس جنسیت و آیین تشرف محدود است و به همین دلیل نقاشی‌های عمومی چرخه تینگاری دایره‌ها و ردپاها را نشان می‌دهند بی‌آنکه داستان را شرح دهند. مسیحیت از راه اسکان‌گاه‌ها آمد و در کنار قانون پذیرفته شده است، نه به جای آن. نظام هشت‌بخشی «نام پوستی» نیز زندگی روزمره را شکل می‌دهد: نامی مانند تجاپالتجری یا نانگالا مشخص می‌کند که شخص با چه کسی می‌تواند ازدواج کند و با همه دیگران چگونه باید رفتار کند، و به همین دلیل است که بسیاری از هنرمندان پینتوپی ظاهراً نام خانوادگی مشترک دارند. پس از مرگ، نام فرد کنار گذاشته می‌شود و هر کس دیگری که آن نام را دارد مدتی نامی جایگزین برمی‌گزیند.