اروتیک تیوی

تیوی‌ها مردم جزیره‌های ملویل و باتِرست هستند؛ دو جزیره‌ی بزرگ، مرطوب و پوشیده از جنگل‌های موسمی که حدود پنجاه مایل به شمال داروین و آن سوی تنگه‌ی کلارنس قرار دارند. آن تنگه بیشتر داستان را می‌سازد. وقتی پس از آخرین عصر یخبندان، بالا آمدن سطح دریاها این جزیره‌ها را از سرزمین اصلی استرالیا جدا کرد، تیوی‌ها هزاران سال تنها ماندند تا کار خود را سر و سامان دهند، و چنین کردند. زبان آنان، تیوی، یک زبان منزوی است و هیچ‌کس نتوانسته آن را به‌طور قانع‌کننده‌ای به هیچ خانواده‌ی زبانی در سرزمین اصلی پیوند دهد. ابزارهای آنان نیز راه خود را رفت: از پرتاب‌کننده‌ی نیزه‌ای که گروه‌های سرزمین اصلی به آن تکیه داشتند بی‌نیاز شدند و نیزه‌های سنگین با نوک‌های قلاب‌دار را ترجیح دادند که با دقتی بیش از آنچه یک سلاح به‌طور دقیق نیاز دارد تراشیده شده‌اند. نامی که برای خود به کار می‌برند تقریباً به معنای ما، مردم است، و این نشان می‌دهد که آن عبور از دید خودشان چگونه بوده است.

دو آیین، زندگی تیوی را حمل می‌کنند. پوکومانی توالی تشریفات تدفین است: ماه‌ها آواز، رقص و نقش‌های بدنی با گِل اُخرا، که با ستون‌های منقوش از چوب آهن به نام توتینی پایان می‌گیرد؛ این ستون‌ها دور گور برپا می‌شوند و رها می‌گردند تا فرسوده شوند. کولاما در پایان فصل باران فرا می‌رسد، با حلقه‌ای دور ماه گره خورده است، و به آماده‌سازی گیاهی به نام یام می‌پردازد که تا زمانی که درست پردازش نشود سمی است. هر سال مردان و زنان آوازهای تازه‌ای برای آن می‌سازند و سرودن خود هسته‌ی ماجراست. هر دو آیین اقتصاد هنری فعالی را تغذیه می‌کنند: حکاکی، نقاشی و پارچه‌های چاپی که از طریق مراکز هنری جزیره در وورومیانگا، میلیکاپیتی و پیرلانگیمپی به بیرون می‌رسند. ستون‌های پوکومانی که در اواخر دهه‌ی 1950 از جزیره‌ی ملویل سفارش داده شدند، مانند هر اثر منفرد دیگری در تغییر شیوه‌ی برخورد گالری‌های استرالیایی با هنر بومیان آبوریجینال نقش داشتند.

کاتولیسم در سال 1911 همراه با یک هیئت مبلغان در جزیره‌ی باتِرست رسید و ماند. بیشتر تیوی‌ها کاتولیک‌اند و کلیسای وورومیانگا نقوش تیوی دارد نه نمادهای وارداتی؛ ایمان کنار آیین قرار می‌گیرد و جانشین آن نمی‌شود. هیئت مبلغان مستقیماً با نظام ازدواج کهن تیوی درگیر شد، که در آن دختران پیش از تولد یا در همان زمان تولد نامزد می‌شدند و مردان ارشد زنان بیشتری گرد می‌آوردند؛ این ترتیب تیوی‌ها را در میان مردمانی قرار داد که بیش از همه درباره‌شان در مردم‌شناسی قرن بیستم نوشته شده، و اکنون بخشی از تاریخ است. مردی تیوی نخستین اسیر ژاپنی را گرفت که روی خاک استرالیا دستگیر شد، خلبانی که پس از حمله‌ی سال 1942 به داروین سرنگون شد. امروز این جزیره‌ها زمین‌های آزاد بومیان آبوریجینال‌اند که از طریق شورای زمین تیوی اداره می‌شوند و بیگانگان به مجوز نیاز دارند. پرسروصداترین روز سال، فینال فوتبال قوانین استرالیایی در ماه مارس است که مردم محلی آن را رویدادی ملی می‌دانند؛ جمعیتی حدود دو هزار و پانصد نفری که شمار قابل‌توجهی بازیکن به لیگ حرفه‌ای فرستاده است.