اروتیک بوندجالونگ

اگر از رودخانه کلارنس به سمت شمال تا مرز کوئینزلند سفر کنید، بیشتر مسیر در سرزمین بوندجالونگ هستید: دره‌های ریچموند و توید، سواحل بالینا و خلیج بایرون، و رشته‌کوه‌های آتشفشانی قدیمی پشت لیسمور و کایوگل. بوندجالونگ‌ها به معنای استعماری یک قبیله واحد نیستند. آنان ملتی از تیره‌ها هستند که یک زبان، یک نظام قانونی و مجموعه‌ای از داستان‌های نیاکانی را مشترکاً دارند. هر تیره لهجه ویژه خود و بخشی از رودخانه یا ساحل خود را دارد. گیتابول‌ها رشته‌کوه‌های جنگل بارانی در امتداد مرز را در اختیار دارند، ویدجابول ویا-بال‌ها سرزمین اطراف لیسمور را، مینجونگبال‌ها پایین‌دست توید را، و آراکوال‌ها دماغه‌های ساحلی خلیج بایرون را. مردم خود را با این نام‌ها همان‌قدر راحت معرفی می‌کنند که با نام بزرگ‌تر.

این زبان زنجیره‌ای از لهجه‌هاست، نه یک زبان معیار واحد. این زبان به شاخه بندجالانگیک از خانواده پاما-نیونگان تعلق دارد. یوگامبه که کمی آن‌سوتر در شمال، در اطراف گلد کوست، به آن سخن گفته می‌شود، چنان به این زبان نزدیک است که زبان‌شناسان غالباً این دو را یک زبان به شمار می‌آورند. گومبینگیر که در جنوب قرار دارد، در شاخه‌ای جدا جای می‌گیرد. تا اواخر قرن بیستم تنها شمار اندکی گویشور روان باقی مانده بود و امروز کلاس‌های اجتماعی و برنامه‌های مدرسه‌ای تا حد زیادی بر پایه کارهایی استوارند که از دهه 1960 به بعد با بزرگان ضبط شده است. بخشی از این زبان روی نقشه حضور دارد: هم نیمبین و هم وولومبین از گفتار بوندجالونگ برآمده‌اند.

قانون و سرزمین از طریق مکان‌های مقدس به هم پیوند خورده‌اند. مشهورترین آن‌ها وولومبین است، قله‌ای که کاپیتان کوک آن را کوه وارنینگ نامید. نگهبانان سنتی از دیرباز از بازدیدکنندگان خواسته‌اند که از آن بالا نروند و مسیر قله از سال 2020 بسته شده است. سنت بوندجالونگ همچنین از سه برادر می‌گوید که از دریا آمدند و نسل‌شان به تیره‌ها تبدیل شد. مسیحیت از طریق ایستگاه‌های تبلیغی مسیحی و سکونتگاه‌های ویژه بومیان وارد شد و هنوز، در کنار مراسم آیینی و تعهدات نسبت به سرزمین، بخشی از زندگی جامعه است.

استعمار زمانی سریع پیش رفت که چوب‌بران سدر در دهه 1840 در امتداد ریچموند و توید به بالادست نفوذ کردند و نیشکر و دامداری شیری بلافاصله پس از آنان آمدند. کشتارها، از جمله کشتاری در ایوانز هد، تیره‌های ساحلی را درهم شکستند. بازماندگان به سکونتگاه‌های ویژه بومیان مانند جزیره کابیج تری، باکس ریج نزدیک کوراکی و مولی مولی نزدیک وودنبونگ رانده شدند و هر سه هنوز جوامع بومی هستند. در باریولگیل در کنار رودخانه کلارنس، مردان بومی دهه‌ها در استخراج آزبست کار کردند، در حالی که غبار باطله‌های معدن بر شهرک نزدیک می‌نشست. بیماری‌ای که پس از آن آمد به یک تحقیق پارلمانی فدرال در دهه 1980 منجر شد. در سال 2007 گیتابول‌ها به رسمیت شناختن حق مالکیت بومی بر پارک‌ها و جنگل‌های امتداد مرز را به دست آوردند، که یکی از چند پیروزی در زمینه زمین و میراث برای مردمی است که در تمام این مدت بر سرزمین خود ماندند.