اروتیک آلاوا

آلاوا مردمی بومی در منطقه خلیجی قلمرو شمالی هستند. سرزمین آنان در جنوب رودخانه روپر قرار دارد، در امتداد رودخانه هادجسون و شاخه‌های آن، در خشکی و در جنوب‌غربی خلیج کارپنتاریا. این سرزمین ساوانا و سنگ ماسه‌ای است که در فصل بارش آب‌گرفته و جدا می‌شود و در بقیه سال سخت و خشک است. بیشتر آلاوا امروز در مینیری زندگی می‌کنند، بر پایه ایستگاه دامداری پیشین هادجسون داونز، و در نگوکور، که مأموریت پیشین رودخانه روپر است، و خانواده‌هایی هم در کاترین و داروین دارند.

آلاوا زبانی ماررانی است که نزدیک‌ترین خویشاوندش ماررا و واندارانگ است که اکنون خاموش شده. این زبان از زبان‌های غیرپاما-نیونگانی شمالی‌ترین بخش استرالیاست، از خانواده‌ای که بیشتر قاره را دربر می‌گیرد از نظر ساختار بسیار دور است، و اسم‌ها را به مذکر و مؤنث تقسیم می‌کند. تنها شمار اندکی از بزرگ‌ترها هنوز آن را کامل صحبت می‌کنند. زبان روزمره کریول است، زبان کریولی برپایه انگلیسی که در اوایل قرن بیستم در مأموریت رودخانه روپر شکل گرفت، هنگامی که کودکان از گروه‌های زبانی بسیار در خوابگاه‌های آن کنار هم بزرگ می‌شدند. زبان‌شناس مارگارت شارپ از دهه 1960 با گویشوران آلاوا کار کرد و فرهنگ لغت آلاوایی، کریولی و انگلیسی حاصل این کار است.

مأموریت به دلیل آنچه پیش از آن رخ داده وجود آمد. گله‌های دام در دهه‌های 1870 و 1880 به روپر رسیدند و خشونتی که پس از آن آمد بسیار شدید بود. در اوایل قرن بیستم، یک شرکت دامداری با اجاره‌های عظیم، به دسته‌های مسلح پول داد تا مردمان بومی را از سرزمین‌شان بیرون برانند. مأموریت انگلیکن در سال 1908 گشایش یافت و به پناهگاهی برای بازماندگان آلاوا و همسایگان‌شان تبدیل شد. سپس مردان و زنان آلاوا نسل‌ها نیروی کار کم‌درآمد یا بی‌مزد ایستگاه‌هایی شدند که روی سرزمین خودشان ساخته شده بود. هودجسون داونز سرانجام به عنوان زمین آزاد بومی بازگردانده شد و اکنون در اختیار صندوق زمین آلاوا است.

جامعه آلاوا بر چارچوبی استوار است که در کل منطقه روپر مشترک است. همه به یکی از چهار نیم‌موئیتی تعلق دارند: مامبالی، مورونگون، گویال و بودال، که از پدر به ارث می‌رسد و مردم را به بخش‌های معینی از سرزمین، مسیرهای زمان رؤیا و آیین‌ها پیوند می‌دهد. حقوق به‌صورت جفت می‌آیند. سرزمین پدرتان از آن شماست و برای سرزمین مادرتان به عنوان جونگایی، یعنی مدیر یا سرپرست، عمل می‌کنید. مالکان بدون حضور جونگایی‌شان نمی‌توانند آیینی را درست برگزار کنند یا درباره سرنوشت یک مکان تصمیم بگیرند، و این بازدارنده، نشست‌های شورای زمین و مذاکرات معدنی را همان‌قدر شکل می‌دهد که آیین را. مسیحیت، که بیشترش انگلیکن است، در کنار آیین قرار دارد نه جایگزین آن.

بیرون از منطقه، این نام به دو شیوه گسترش می‌یابد: به عنوان حومه‌ای شمالی داروین، و از طریق کتاب من، بومی اثر داگلاس لاکوود که در سال 1962 منتشر شد و زندگی فیلیپ رابرتس، یا وایپولدانیا، مردی از آلاوا را روایت می‌کند که به عنوان دستیار پزشکی آموزش دید.