اروتیک مورین-پاتا

هویت Murrinh-Patha از زبان آغاز می‌شود. این نام تقریباً به معنای زبان خوب است و در Wadeye، شهری در ساحل قلمرو شمالی، جنوب‌غربی داروین که زمانی Port Keats نامیده می‌شد، همان چیزی است که در فروشگاه، در زمین فوتبال و پس از عشای ربانی شنیده می‌شود. این ویژگی در استرالیای بومی غیرعادی است، زیرا بیشتر زبان‌های امروزی کودکان اندکی دارند که آن‌ها را یاد می‌گیرند یا هیچ کودکی ندارند. کودکان Murrinh-Patha همچنان با این زبان بزرگ می‌شوند. خانواده‌هایی از گروه‌های زبانی همسایه که در Wadeye ساکن شده‌اند نیز تا حد زیادی به آن روی آورده‌اند، بنابراین بسیاری از گویشوران امروزی Murrinh-Patha پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌هایی دارند که زبان دیگری حرف می‌زدند.

این زبان خارج از خانوادهٔ Pama-Nyungan قرار دارد که بیشتر قاره را دربر می‌گیرد. معمولاً آن را همراه با زبان همسایه‌اش Ngan'gityemerri در خانوادهٔ کوچک Southern Daly گروه‌بندی می‌کنند. زبان‌شناسان آن را به‌خاطر افعالش می‌شناسند: یک واژهٔ تنها می‌تواند فاعل، مفعول، زمان و شیوه را با هم بیان کند، که با جفت‌کردن یکی از مجموعهٔ بسته‌ای از ریشه‌های طبقه‌بند با یک ریشهٔ واژگانی جداگانه ساخته می‌شود. سرزمین اطراف آن دشت ساحلی، رودخانه‌ها و دشت سیلابی است و جادهٔ ورودی در فصل بارانی ماه‌ها بسته می‌شود.

این شهر از یک مأموریت کاتولیک که در سال 1935 تأسیس شد و چند سال بعد به محل کنونی‌اش منتقل شد، پدید آمد. آیین کاتولیک ریشه دواند و هنوز دین عمومی است، اما در کنار قانون قبیله‌ای جریان دارد نه آنکه جای آن را بگیرد. زمین متعلق به قبیله‌هاست، حدود بیست قبیله در سراسر منطقهٔ گسترده‌تر Thamarrurr، و این قبیله‌ها هنوز تعیین می‌کنند چه کسی به نام کدام سرزمین سخن می‌گوید. مراسم آیینی همچنان اهمیت دارد. جنبهٔ عمومی آن را سبک‌های آواز و رقص حمل می‌کند: djanba نزدیک‌ترین سبک به صاحبان Murrinh-Patha است و همراه با wangga و lirrga گروه‌های همسایه اجرا می‌شود.

Wadeye همچنین شهرتی عمومی و سخت دارد. مسکن شلوغ و خدمات ناکافی در دهه‌ی 2000 به درگیری‌های میان دسته‌های رقیب جوانان دامن زد، که برخی از آن‌ها به نام گروه‌های هوی متال نامیده می‌شدند، و این شهر بارها محک سیاست‌های دولتی بوده است. همان نسل نیز زبان را از آن خود کرده، با واژگان عامیانهٔ تازه، متن ترانه‌ها و پیام‌های متنی به Murrinh-Patha. به همین دلیل است که زبان بیشتر زنده به نظر می‌رسد تا حفظ‌شده.