اروتیک کایتیتیه

Kaytetye قومی کوچک از بومیان استرالیا در مرکز این کشور است که سرزمینش حدود 300 کیلومتر به شمال Alice Springs و در اطراف Barrow Creek، در دو سوی بزرگراه Stuart Highway قرار دارد. شمار آنان صدها نفر است، نه هزاران، و زبان و مجموعه‌ای از آیین‌ها را حفظ کرده‌اند که بیگانگان از زمانی که Spencer و Gillen در سال 1901 در ایستگاه تلگراف Barrow Creek با Kaitish به گفت‌وگو نشستند، تاکنون درباره‌شان نوشته‌اند. امروز بیشتر آنان در Ali Curung، Tara، Stirling، Ti Tree و Tennant Creek زندگی می‌کنند، روی زمین خود یا نزدیک آن. Karlu Karlu، یعنی Devils Marbles، در لبه شمالی آن سرزمین قرار دارد و با همسایگان Warumungu، Alyawarr و Warlpiri مشترک است.

زبان Kaytetye به شاخه Arandic از خانواده Pama-Nyungan تعلق دارد و با Arrernte، Anmatyerr و Alyawarr خویشاوند است، اما زود جدا شد و همسایگانش نمی‌توانند به‌سادگی آن را دنبال کنند. زبان‌شناسان آن را به دلیل ویژگی‌های غیرمعمولش ارزشمند می‌دانند: بنا بر برخی تحلیل‌ها تنها با دو واکه کار می‌کند و شکل ضمیرهایش بسته به نسبت خویشاوندی افرادی که درباره‌شان سخن گفته می‌شود، از نظر نسل و نیمه (moiety)، تغییر می‌کند. شمار گویشوران آن در بهترین حالت به چند صد نفر می‌رسد و بیشتر آنان از Alyawarr، Warlpiri، Kriol یا انگلیسی هم استفاده می‌کنند. یک فرهنگ لغت کامل در سال 2012 منتشر شد که طی سال‌های طولانی با گویشوران Kaytetye ساخته شد. در کنار گفتار، یک زبان اشاره دستی وجود دارد که برای شکار، برای گفتگو در فاصله دور و بیش از همه توسط زنانی به کار می‌رود که سکوتی را که پس از مرگ می‌آید رعایت می‌کنند.

زندگی بر پایه نام‌های پوستی سازمان می‌یابد، یعنی نظام زیربخش‌هایی که جایگاه هر فرد را تعیین می‌کند، به او می‌گوید با چه کسی می‌تواند ازدواج کند و از چه کسی باید پرهیز کند، و او را به مسیرهای ویژه Dreaming و مکان‌های مشخصی پیوند می‌دهد. زمین از طریق خط پدری منتقل می‌شود و نقش مدیریتی از طریق خط مادری، و سرودهای مرتبط با آن هنوز خوانده می‌شوند. آیین زنان Kaytetye با نام awelye از طریق کارهای Diane Bell در Warrabri، نامی که Ali Curung در آن زمان داشت، در اواخر دهه 1970 به‌طور گسترده شناخته شد.

تاریخ مسلّم در سرگذشت Kaytetye سال 1874 است. در فوریه همان سال مردان Kaytetye به ایستگاه تلگراف Barrow Creek حمله کردند و دو نفر از کارکنان آن را کشتند. تلافی‌جویی‌های پلیس که پس از آن آغاز شد هفته‌ها ادامه یافت و بسیار بیش از آنچه هرگز شمرده شد، کشته بر جا گذاشت، و بسیاری از کشته‌شدگان هیچ نقشی در حمله نداشتند. سپس اجاره‌نامه‌های دامداری آبگیرها را تصاحب کردند و مردان و زنان Kaytetye کارگران بی‌مزد و بعدها کم‌مزد ایستگاه‌های دامداری شدند. کشتارهای Coniston در سال 1928 خانواده‌های Kaytetye را نیز درگیر کرد. دعاوی زمینی از دهه 1980 به بعد بخش‌هایی از آن سرزمین را به‌عنوان مالکیت آزاد بومیان بازگرداند و مردم Kaytetye امروز در تألیف بخش بزرگی از آثاری که درباره زبان و سرودهایشان منتشر می‌شود، شریک‌اند.