اروتیک وارلپیری

وارلپیری‌ها مردمی بیابان‌نشین از منطقه تانامی هستند، سرزمینی با شن‌های سرخ و بوته‌های اسپینیفکس، در شمال‌غرب الیس اسپرینگز در قلمرو شمالی استرالیا، و از جمله ملت‌های بومی‌ای به شمار می‌روند که زبان و قانونشان به استوارترین شکل حفظ شده است. آنچه ایشان را به هم پیوند می‌دهد Jukurrpa است که معمولاً به «دوران رؤیا» ترجمه می‌شود: نه اسطوره‌ای که برای مناسبت‌های ویژه نگه داشته شود، بلکه پیکره‌ای قانونی و زنده که هر فرد را به قطعات مشخصی از زمین، به موجودات نیایی ویژه و به تعهدات معین پیوند می‌دهد. هر کس در یکی از هشت گروه پوستی به دنیا می‌آید که هر کدام نام مردانه‌ای با حرف J و نام زنانه‌ای با حرف N دارند: Japaljarri و Napaljarri، Jakamarra و Nakamarra، و همین‌طور. نام پوستی یک غریبه را فوراً آگاه می‌کند که چه کسی همسر بالقوه است، چه کسی مادر همسری است که باید از او پرهیز کرد، و چه کسی به چه کسی بدهکار است. در هر محل، برخی افراد kirda هستند، یعنی مالکانی که از طریق پدرانشان مالک‌اند، و برخی دیگر kurdungurlu هستند، یعنی مدیرانی که از طریق مادرانشان چنین‌اند، و هیچ مراسمی بدون حضور هر دو گروه به درستی برگزار نمی‌شود.

حدود 3,000 نفر وارلپیری را به عنوان زبان اول خود صحبت می‌کنند و این امر آن را به یکی از قوی‌ترین زبان‌های بومی کشور تبدیل می‌کند. این زبان به شاخه Ngarrkic از خانواده Pama-Nyungan تعلق دارد و نزد زبان‌شناسان به دلیل ترتیب واژه‌های بسیار آزادش مشهور است، ترتیبی که نظریه‌های دستور زبان را دگرگون کرد. همچنین یک زبان اشاره کامل وجود دارد که بیشتر بیوه‌زنانی به کار می‌برند که در سوگ، سکوت‌های طولانی را رعایت می‌کنند. در لاجامانو جوانان زبانی تازه و آمیخته به نام Light Warlpiri را از وارلپیری، Kriol و انگلیسی ساخته‌اند. هنگامی که کسی می‌میرد، نامش از کاربرد می‌افتد و Kumanjayi جای آن را می‌گیرد.

سده بیستم دشوار گذشت. در سال 1928 گروهی به رهبری پلیس، در پاسخ به قتل یک شکارچی دینگو، ده‌ها تن از مردم وارلپیری، آنمتیر و کایتتیه را به ضرب گلوله کشت؛ واقعه‌ای که به کشتار کانیستون معروف است. پس از آن شهرک‌های دولتی شکل گرفتند: یوئندومو در 1946، سپس هوکر کریک که اکنون لاجامانو نام دارد، جایی که خانواده‌ها با کامیون به سرزمین گوریندجی برده شدند و برخی صدها کیلومتر پیاده به خانه بازگشتند. قانون حقوق زمین در 1976 راه را برای دعاوی باز کرد که بخش بزرگی از تانامی را به مالکیت وارلپیری‌ها بازگرداند، و اکنون حق‌امتیازهای استخراج طلا صندوقی آموزشی را تأمین مالی می‌کند که توسط مردم وارلپیری اداره می‌شود.

امروز بیشتر وارلپیری‌ها در یوئندومو، لاجامانو، نیرپی و ویلوورا زندگی می‌کنند و شمار زیادی نیز در الیس اسپرینگز، تنانت کریک و کاترین. یوئندومو درهای مدرسه نقاشی‌شده اوایل دهه 1980، مرکز هنری وارلوکورلانگو و انجمن رسانه‌ای را پدید آورد که پشت Bush Mechanics قرار دارد. کلیساهای باپتیست در کنار مراسم آیینی پابرجا مانده‌اند و جایگزین آن‌ها نشده‌اند، و آخر هفته ورزشی سالانه یوئندومو تیم‌های فوتبال را از سراسر بیابان گرد می‌آورد. تیراندازی پلیس در سال 2019 به Kumanjayi Walker در یوئندومو و بازپرسی طولانی پس از آن، رابطه این جامعه با دولت را دوباره در مرکز توجه ملی قرار داد.