اروتیک گونایکورنای

گوناییکورنای‌ها مردم بومی گیپسلند هستند، ناحیه‌ای گسترده در جنوب‌شرقی ویکتوریا که از ارتفاعات رشته‌کوه بزرگ جداکننده از میان دشت‌های رودخانه‌ای تا دریاچه‌های گیپسلند و ساحل نود مایل پایین می‌آید. این نام از ترکیب دو املای یک واژه، یعنی گونای و کورنای، ساخته شده که معمولاً به معنای مرد یا انسان ترجمه می‌شود. جامعه اکنون هر دو املا را با هم به کار می‌برد، بنابراین خانواده‌هایی که با هر یک از این دو املا بزرگ شده‌اند نام مشترکی دارند. آنچه آنان را کنار هم نگه می‌دارد سرزمین، زبان و یک داستان مشترک درباره منشأ است. بورونِ پلیکان در حالی که قایقش را روی سر داشت از کوهستان فرود آمد، به ساحلی رسید که امروز پورت آلبرت در آن قرار دارد و در آنجا با توک، اردک مشک‌دار، دیدار کرد. فرزندان آن دو گوناییکورنای‌ها هستند.

پیش از استعمار، این مردم در پنج طایفه زندگی می‌کردند که هر یک به رودخانه‌ها، دریاچه‌ها یا بخشی از ساحل خود وابسته بود: برابرالانگ، برایاکاولانگ، براتاوالانگ، کراواتونگالانگ و تاتونگالانگ. زبان آنان که اغلب تنها «زبان گیپسلند» نامیده می‌شود، به خانواده پاما-نیونگان تعلق دارد که بیشتر استرالیا را در بر می‌گیرد، اما به‌روشنی از زبان‌های کولین در غرب جداست. انگلیسی آن را ظرف چند نسل کنار زد، و برنامه‌های جامعه اکنون زبان گونای را دوباره آموزش می‌دهند.

برخورد بی‌رحمانه بود. در طول دهه 1840، مهاجرنشینانی که مراتع گیپسلند را برای چرا تصرف کردند سلسله‌ای از کشتارها را انجام دادند که مشهورترین آن‌ها در جویبار واریگال در سال 1843 بود، و بیماری‌های واردشده جان شمار بسیار بیشتری را گرفت. بازماندگان به دو مرکز تبشیری رانده شدند: ایستگاه کلیسای انگلستان در دریاچه تایرز و شهرک موراویایی راماهیوک در کنار دریاچه ولینگتون. مسیحیت در آنجا ریشه دواند و هنوز دین بسیاری از خانواده‌هاست، در کنار حس کهن‌تری از وظیفه نسبت به سرزمین و نیاکان. دریاچه تایرز در سال 1971 به ساکنانش واگذار شد. در سال 2010 دادگاه فدرال حق مالکیت بومی گوناییکورنای‌ها را بر بخش بزرگی از گیپسلند به رسمیت شناخت، و توافق‌نامه‌ای مکمل با ایالت ویکتوریا، مالکان سنتی را در مدیریت مشترک پارک‌ها و مناطق حفاظت‌شده، از جمله غارهای بوکان و دریاچه‌های گیپسلند، سهیم کرد.

یک آیین در یادداشت‌های آلفرد هاویت، مردم‌شناس قرن نوزدهم که از نزدیک با ریش‌سفیدان کورنای کار می‌کرد، برجسته است. مردان و زنان هر کدام پرنده کوچکی را خواهر یا برادر خود می‌دانستند: سسک امو برای مردان و سسک پری باشکوه برای زنان. کشتن پرنده طرف مقابل تحریکی آشکار بود که نزاعی میان مردان جوان و زنان جوان برمی‌انگیخت، و می‌توانست گام نخست به سوی ازدواج نیز باشد.