اروتیک مریام

میریام مردم شرق تنگهٔ تورس هستند، مجموعه‌ای از صخره‌های مرجانی و جزیره‌های آتشفشانی که میان کیپ یورک و سواحل پاپوآ گینهٔ نو پراکنده‌اند. سرزمین اصلی آنان میِر است که در نقشه‌های انگلیسی با نام جزیرهٔ موری شناخته می‌شود، به همراه جزیره‌های کوچک همسایه، داوار و وایر. آنان زبان و بخش زیادی از تاریخ خود را با مردم ارب و اوگار در میان می‌گذارند. زبان است که آنان را در درون تنگه متمایز می‌کند. میریام میر زبانی پاپوایی است که نزدیک‌ترین خویشاوندانش در آن سوی آب، در منطقهٔ ترانس‌فلای گینهٔ نو به کار می‌رود. جزیره‌های غربی و مرکزی در عوض به زبان کالا لاگاو یا سخن می‌گویند که به خانوادهٔ زبانی پاما-نیونگان استرالیایی تعلق دارد. بیشتر میریام‌ها اکنون میان میریام میر، کریول تنگهٔ تورس و انگلیسی جابه‌جا می‌شوند و در هر نسل شمار گویشوران روان زبان کهن کم‌تر می‌شود.

میِر خاکی ژرف و حاصل‌خیز دارد و هویت میریام‌ها به باغ‌هایشان به همان اندازه پیوند دارد که به دریا. خانواده‌ها قطعه‌های باغی بر دامنه‌های آتشفشانی نگه می‌دارند و آن‌ها را نسل به نسل به یادگار می‌گذارند، و تله‌های سنگی ماهی‌گیری کهن هنوز کنار مسطح‌های صخره‌ای ردیف‌اند. پیش از آمدن مبلغان، آیین مالو-بوماای نظم آن جامعه را پاس می‌داشت. آموزه‌های آن دربارهٔ احترام به آنچه متعلق به دیگران است، هم چون قانون و هم چون دین کار می‌کرد. انجمن مبلغان لندن در ۱ ژوئیهٔ ۱۸۷۱ در ارب پیاده شد و مردم جزیره هنوز هر سال آمدن نور را با آیین‌های کلیسایی و بازسازی رویدادها گرامی می‌دارند. مسیحیت که امروز بیشتر آنگلیکن است، در زندگی روستایی جریان دارد، اما در کنار آداب جزیره قرار دارد و جای آن را نگرفته است.

این پیوند با سرزمین، قانون استرالیا را دگرگون کرد. کوئینزلند که آن زمان مستعمرهٔ بریتانیا بود، در 1879 جزیره‌های شرقی را ضمیمه کرد و دولت‌های بعدی با آن‌ها همچون زمین‌های تاج رفتار کردند. در 1982 ادی کوئیکی مابو و دیگر شاکیان میریام برای اثبات خلاف این ادعا به دادگاه رفتند. در 1992 دادگاه عالی حکم کرد که حق میریام‌ها بر میِر از ضمیمه‌شدن جان سالم به در برده است و اندیشهٔ آنکه این قاره پیش از استقرار بریتانیایی‌ها متعلق به کسی نبوده، کنار گذاشته شد. مابو چند ماه پیش از صدور حکم درگذشت. این رأی راه را برای دعاوی حق بومی بر زمین در سراسر کشور گشود و سوم ژوئن، روزی که حکم صادر شد، به عنوان روز مابو گرامی داشته می‌شود.

آداب در رویدادهای بزرگ زندگی خانوادگی همچنان آشکارند. رقص جزیره که با طبل‌هایی به شکل ساعت شنی اجرا می‌شود و به زبان میریام میر یا کریول خوانده می‌شود، داستان‌های کهن و رویدادهای تازه را با هم حمل می‌کند. گشایش سنگ گور که یک سال یا بیشتر پس از خاکسپاری برگزار می‌شود، خویشاوندان پراکنده را برای جشن و رقص به خانه بازمی‌گرداند. بخش بزرگی از میریام‌ها در سرزمین اصلی کوئینزلند زندگی می‌کنند، به‌ویژه در تاونزویل و کرنز، و رفت‌وآمد میان جزیرهٔ زادگاه و کار در سرزمین اصلی در تاریخ بسیاری از خانواده‌ها جریان دارد.