اروتیک یوئین

یوین نامِ مشترکِ قبیله‌های بومیان استرالیا در ساحل جنوبی نیوساوت‌ولز است. در زبان‌های ایشان این واژه به معنای «مرد» یا «انسان» است. سرزمین آنان از رأس هاو، روی مرز ویکتوریا، به سوی شمال و از کنار ایدن، بگا، نارومای و خلیج بیتمنز تا رود شوالهیون و خلیج جرویس امتداد دارد. این سرزمین میان دریای تاسمن و یال جنگلی رشته‌کوه گریت دیوایدینگ فشرده شده است. قبیله‌های جیرینگانج، تائوآ، والبانگا، وانداندیان و قبیله‌های همسایه هرکدام زمین خود را دارند، اما خویشاوندی، آیین و شیوه‌ای مشترک در خواندن سرزمین، آنان را به هم پیوند می‌دهد. در مرکز، گولاگا ایستاده است، کوهی که مهاجران آن را «کوه درومدری» نامیدند. یوین او را مادر می‌خوانند: ناجانوکا، قله کوچکی در کنار او، و باروئنگوبا، که جزیرهٔ مونتگیو در دریاست، پسران او هستند. قانون مردان از بیامانگا، یا کوه مومبولا، که مکان تشرف است، و از دارامولون، قهرمان آسمانی آیین‌های جنوب‌شرقی، می‌گذرد. آلفرد هویت در دهه ۱۸۸۰ شاهد یک تشرف یوینی بود و آن را به چاپ رساند. یک سده بعد، ریش‌سفید گوبو تد توماس مبارزه برای توقف قطع درختان در مومبولا را رهبری کرد و در سال ۲۰۰۶ هر دو کوه به مالکان بومی بازگردانده شدند.

زبان‌های یوین از خانواده پاما-نیونگان هستند: دورگا در شمال و میانه ساحل، جیرینگانج پیرامون بگا و دریاچه والاگا، و تائوآ در خلیج توفولد. آنها با داراوال که در شمال‌تر سخن گفته می‌شود خویشاوند نزدیک‌اند. درخت‌بُران سرو، دامدارانِ متجاوز و نهنگ‌گیرانِ ساحلی در دهه ۱۸۲۰ و ۱۸۳۰ رسیدند. از اواخر سده نوزدهم بسیاری از خانواده‌ها به سکونتگاه‌های رزرو مانند دریاچه والاگا، روزبی پارک و خلیج ویرک منتقل شدند، جایی که انگلیسی زبان کهن را کنار زد و کودکان بعدها از خانواده‌ها جدا شدند. در خلیج توفولد، مردان بومی تا سده بیستم خدمه قایق‌های نهنگ‌گیری خانواده دیویدسون بودند. آنان کنار دسته‌ای از نهنگ‌های قاتل کار می‌کردند که نهنگ‌های بالین‌دار را به درون خلیج می‌راندند، و مردم محلی بر این باور بودند که آن نهنگ‌های قاتل، یعنی beowa، ارواح مردگان خودشان هستند. از سال ۲۰۲۲ پارک ملی جنوب ایدن نام بیوآ را بر خود دارد. مسیحیت همراه با رزروها آمد و هنوز بخشی از بسیاری از خانه‌هاست، در کنار توتم‌هایی که مردم همچنان به آنها تعلق خاطر دارند: در دریاچه والاگا، اردک سیاه آمبارا نماد جامعه است. دریا همچنان مردم را سیر می‌کند، از گوش‌ماهی تا صدف صخره‌ای و ماهی، و صیادی فرهنگی بیش از یک بار غواصان یوین را با سهمیه‌های صیدِ دولتی به تقابل کشانده است. کار احیا زبان دورگا را دوباره به کار می‌برد، و جامعه خلیج ویرک از سال ۱۹۹۵ مالکیت زمین پارک ملی بودری را در اختیار دارد.