اروتیک گوریندجی

برای بیشتر استرالیایی‌ها، گوریندجی‌ها مردمی هستند که نامشان با یک رویداد گره خورده است: در اوت ۱۹۶۶ چوپانان بومی، کارگران خانگی و خانواده‌هایشان ایستگاه دامداری ویو هیل در قلمرو شمالی را ترک کردند و هرگز بازنگشتند. این نقطه آغاز مناسبی است، اما تمام ماجرا نیست. گوریندجی‌ها سرزمین سنتی‌شان را در بالادست رود ویکتوریا، جنوب‌غربی کاترین، در اختیار دارند. این منطقه کشتزاری از خاک سرخ، درختان اوکالیپتوس رودخانه‌ای و علف اسپینیفکس است، جایی که شمال گرمسیری به سوی صحرای تانامی رو به خشکی می‌رود. امروز بیشتر آنان در دو جامعه همسایه، کالکارینگی و داگورگو، زندگی می‌کنند، در کنار مردم موداربرا، بیلینارا و نگارینیمان. آنان آیین‌ها، پیوندهای ازدواج و تاریخ طولانی‌ای را در همان ایستگاه‌ها با هم تقسیم می‌کنند.

زبانشان، گوریندجی، به شاخه نگومپین از خانواده Pama-Nyungan تعلق دارد؛ خانواده‌ای که بیشتر قاره را در بر می‌گیرد، و با گفتار همسایگان نزدیکش درهم‌تنیده است. آنچه بیشتر جوانان واقعاً به آن سخن می‌گویند گوریندجی کریول است، زبانی آمیخته به معنای واقعی کلمه. اسم‌ها و پایانه‌های حالت آن عمدتاً از گوریندجی گرفته شده و فعل‌ها و نشانه‌های زمان از کریول. زبان‌شناسان آن را نمونه‌ای کمیاب از شکل‌گیری زبانی نو در حافظه زنده می‌دانند. در خانه، این صرفاً شیوه سخن گفتن مردم است. زندگی اجتماعی همچنان بر پایه نظام پوست با هشت زیربخش اداره می‌شود که به هر فرد می‌گوید چگونه با دیگران رفتار کند، با چه کسی ازدواج کند و از چه کسی پرهیز کند. قانون رؤیا خانواده‌ها را به مکان‌ها، سرودها و تعهدهای مشخص بر سرزمین پیوند می‌دهد. مسیحیت نیز جایی یافته، اما جایگزین آن قانون نشده است.

گاوها در دهه ۱۸۸۰ به منطقه آمدند و همراه آنان خشونت مرزی و سپس نسل‌ها کار در ایستگاه‌ها در برابر جیره یا بخشی ناچیز از دستمزد سفیدپوستان آمد. تا دهه ۱۹۶۰ ویو هیل متعلق به شرکت بریتانیایی وستی بود. اعتصاب ۱۹۶۶ به رهبری ویسنت لینگیاری بر سر دستمزد و رفتار آغاز شد و به‌زودی به مطالبه زمین تبدیل شد. اعتصاب‌کنندگان در واتی کریک، که اکنون داگورگو نام دارد، اردو زدند و سال‌ها پایداری کردند. در ۱۹۷۵ نخست‌وزیر گاف ویتلام مشتی خاک در دست لینگیاری ریخت تا بازگشت بخشی از سرزمینشان را نشان دهد. آن تصویر هنوز لنگرگاه روایت حقوق زمین در استرالیا است و پل کلی و کو کارمودی آن را با ترانه From Little Things Big Things Grow به موسیقی کشاندند. قانون حقوق زمین بومیان (قلمرو شمالی) یک سال بعد تصویب شد. کالکارینگی هر ساله در ماه اوت با جشن آزادی، که بازسازی آن راهپیمایی را نیز دربرمی‌گیرد، این رویداد را گرامی می‌دارد.