اروتیک دونگوتی

هویت دانگوتی‌ها با یک رودخانه پیوند خورده است. دانگوتی‌ها مردم بومی دره ماکلی در ساحل میانی شمالی نیو ساوث ولز هستند. سرزمین آنان آب را از ساحل‌ها و دماغه‌های اطراف کرسنت هد و ساوث وست راکس دنبال می‌کند، از میان شهرهای دشت سیلابی می‌گذرد و تا دره‌های پرشیب زیر فلات‌های نیو انگلند بالا می‌رود. مردم تعلق خود را از راه خطوط خانوادگی و از راه مکان‌های ویژه‌ای در امتداد دره ردیابی می‌کنند. بسیاری از دانگوتی‌هایی که در سیدنی یا دورتر زندگی می‌کنند، هنوز ماکلی را خانهٔ خود می‌دانند.

زبان آنان، دانگاتی، به خانوادهٔ پاما-نیونگان تعلق دارد که بیشتر قارهٔ استرالیا را دربر می‌گیرد. این زبان میان گمبینگیر در شمال، بیرپای در جنوب و آناییوان در ارتفاعات قرار دارد. دهه‌ها زندگی در ذخیره‌گاه‌هایی که زبان‌های بومی در آن‌ها منع می‌شد، شمار اندکی گویشور روان بر جای گذاشت. این زبان از طریق بزرگان و اسناد قدیمی بقا یافت، در دهه‌های 2000 دستور زبان و فرهنگ لغت آن منتشر شد و اکنون دوباره آموزش داده می‌شود. حتی نام این زبان چند املای گوناگون دارد، از جمله ثونگوتی و دانگاتی، زیرا بیگانگان آنچه را می‌شنیدند به شیوه‌های مختلف می‌نوشتند.

تا دهه 1830، چوب‌برانِ درختان سدر استعمار را به دره آوردند و چوب و زمین‌های چرای آن به سرعت از دست رفت. آنچه پس از آن آمد تقریباً هر خانوادهٔ دانگوتی را دگرگون کرد. مردم به ذخیره‌گاه‌هایی در مکان‌هایی مانند برنت بریج، گرین‌هیل و بلبروک منتقل شدند. این ذخیره‌گاه‌ها تحت نظارت یک هیئت حفاظت اداره می‌شدند که دستمزد و جابه‌جایی را کنترل می‌کرد و کودکان را از خانواده‌ها جدا می‌کرد. از 1924 تا 1970، خانهٔ پسران کینچلا در پایین ماکلی، پسران بومی را که از خانواده‌هایشان در سراسر ایالت گرفته شده بودند در خود جای می‌داد. بازماندگان آن، این خانه را جایی برای سخن گفتن علنی ساخته‌اند، نه خاموشی. مسیحیت همراه مبلغان آمد و اکنون به‌عنوان ایمان محلی به‌طور گسترده پیروی می‌شود. زندگی کلیسایی همزمان با تعهدات بسیار کهن‌تر به خویشان، سرزمین و مکان‌های مقدس جریان دارد.

دانگوتی‌ها همچنین جایگاهی در تاریخ حقوقی استرالیا دارند. در اواسط دهه 1990، دعوایی بر سر زمینی در کرسنت هد به چیزی انجامید که عموماً نخستین به رسمیت شناختن حق مالکیت بومی در سرزمین اصلی استرالیا به شمار می‌رود. این اتفاق تنها چند سال پس از رأی مابو رخ داد که این افسانه را که قاره متعلق به هیچ‌کس نبوده، کنار گذاشت. در کمپسی، ساکنان بومی سهم بسیار بزرگ‌تری از جمعیت را نسبت به میانگین ایالتی تشکیل می‌دهند. در آنجا، بزرگان دانگوتی، شوراهای زمین و گروه‌های اجتماعی همچنان کار بر روی زمین، زبان و میراث را رهبری می‌کنند.