اروتیک اوتالنگانو

Uutaalnganu مردم جزیرهٔ شب‌اند، یکی از مردمان ساحل آب‌شور در شرق شبه‌جزیرهٔ Cape York در دورترین شمال ایالت کوئینزلند. سرزمین آنان نواری از ساحل و منطقهٔ درونی است که رو به دیوارهٔ مرجانی بزرگ (Great Barrier Reef) دارد و در جنوب جامعهٔ کنونی Lockhart River قرار گرفته است. جزیرهٔ شب در دریا روبه‌روی ساحل قرار دارد و نام معمول انگلیسی آنان را از آن گرفته‌اند. بررسی‌های مردم‌شناختی قدیمی‌تر آنان را «Kawadji» ثبت کرده‌اند و به همین دلیل این برچسب هنوز در فهرست‌های مرجع دیده می‌شود.

زبان آنان، که آن را نیز Uutaalnganu می‌نامند، به شاخهٔ Paman از خانوادهٔ زبانی Pama-Nyungan تعلق دارد که بیشتر کیپ یورک را دربر می‌گیرد. این زبان با زبان Umpila و زبان Kuuku Ya'u که همسایگانشان در همان ساحل به آن سخن می‌گویند چنان نزدیک است که زبان‌شناسان اغلب هر سه را گویش‌های یک زبان می‌دانند. مانند تقریباً همهٔ زبان‌های این شبه‌جزیره، این زبان در خطر انقراض است و بیشتر جوانان امروز در زندگی روزمره به انگلیسی سخن می‌گویند.

آنان همراه با Umpila، Kuuku Ya'u و Kanthanampu از جمله مردم ساحلی‌اند که با هم «مردم ساحل شنی» نامیده می‌شوند؛ نامی که زندگی‌ای را توصیف می‌کند که در امتداد خط ساحل سپری می‌شود. دریا ماهی، صدف، لاک‌پشت و گاو دریایی می‌داد که از قایق‌های با تیرک جانبی شکار می‌شدند. جنگل بارانی و جنگل‌زارهای پشت ساحل، در فصل‌های خود، یام، میوه و شکار فراهم می‌کردند.

در اواخر قرن نوزدهم اوضاع سخت شد؛ زمانی که قایق‌های صید ترپانگ (خیار دریایی) و صدف مروارید شروع به کار در صخره‌های مرجانی کردند و مردان ساحل را اغلب با زور وارد خدمهٔ خود کردند. در سال 1924 کلیسای انگلیکن مأموریت مذهبی Lockhart River را تأسیس کرد و گروه‌های پراکندهٔ منطقه را در یک سکونتگاه واحد زیر اداره‌ی مأموریت گرد آورد. این جامعه بعدها به محل کنونی خود منتقل شد. بسیاری از خانواده‌های Uutaalnganu هنوز در آنجا زندگی می‌کنند و شهری را با همسایگانی تقسیم می‌کنند که زبانشان تقریباً همان زبان خودشان است.

مسیحیت انگلیکن دین اصلی است، اما در کنار نظامی حقوقی کهن‌تر ایستاده که به سرزمین، دریا و خویشاوندی پیوند دارد، و سال‌های مأموریت آن را از میان نبرد. این موضوع در رقص بیش از هر جا آشکار است: گروه‌های Lockhart River مدت‌هاست در جشنوارهٔ رقص Laura اجرا می‌کنند، با بدن‌هایی که با گل رس و گل اخرا نشانه‌گذاری شده‌اند و آوازهای ساحلشان را می‌خوانند. نقاشان شهر از همان منابع الهام می‌گیرند و شهرتی فراتر از کیپ یورک برای خود ساخته‌اند.