اروتیک موگاویرا

در امتداد ساحل کارناتاکا، موگاویراها مردم قایق‌ها هستند. ماهیگیری همواره آنان را متمایز کرده است: کشیدن تورهای ساحلی با دست، به آب انداختن قایق‌های بومی از سواحل اودوپی و داکشینا کانادا، و از زمانی که مکانیزاسیون آمد، خدمه شدن در کشتی‌های ترال که بنادری چون مالپه و منگلور را پر کرده‌اند. مردان به‌طور سنتی به دریا می‌رفته‌اند. زنان نیمه دیگر این تجارت را اداره کرده‌اند و در ساحل خرید می‌کنند و در بازارهای شهر می‌فروشند. زن ماهی‌فروش موگاویرا که بر سر سبدی از ماهی اسقومری چانه می‌زند، به همان اندازه تصویری از این جامعه است که هر قایقران دیگری.

بیشتر موگاویراها به زبان تولو سخن می‌گویند، زبانی دراویدی که در نوار ساحلی موسوم به تولو نادو رایج است و با همسایگانی چون بونتها و بیلاواها در آن شریک‌اند. در شمال، حوالی کوندهاپور و تا داخل اوتارا کانادا، این جامعه به زبان کانادایی سخن می‌گوید، که زبان مدرسه و دولت در سراسر ایالت نیز هست. مانند دیگر جوامع تولو، خانواده‌های موگاویرا به‌طور سنتی نسب و ارث را از راه مادر و بر اساس نظام aliyasantana دنبال می‌کردند و هر خانواده به یک طایفه برون‌همسری تعلق دارد، یا bari. نام این طایفه‌ها به‌صورت نام خانوادگی رایج در امتداد ساحل باقی مانده است: سوارنا، سالیان، کارکرا، بانگرا، کوتیان، پوثران، کوندر. ازدواج درون همان باری هنوز به‌طور گسترده ممنوع شمرده می‌شود.

این جامعه هندو است و دینش به زمین نزدیک است. معبد ماهالاکشمی در اوچیلا که توسط Mogaveera Mahajana Sangha اداره می‌شود، هم مرکز معنوی و هم سازمانی جامعه است. در کنار خدایان معبد، daivas ایستاده‌اند، یعنی نگهبانان روحی سنت تولو، که در آیین‌های شبانه گرامی داشته می‌شوند؛ آیین‌هایی که در آن اجراکننده روح را در خود می‌گیرد و از زبان آن سخن می‌گوید. بوببریا، یک daiva که سنت محلی آن را با دریانوردان پیوند می‌زند، در میان خانواده‌های ماهیگیر پیروان فراوانی دارد و زیارتگاه‌های مار نیز نگه داشته می‌شود. وقتی ممنوعیت ماهیگیری در موسم باران برداشته می‌شود، خدمه پیش از بیرون رفتن قایق‌ها برای دریا نذر می‌کنند، زیرا کسی در این ساحل آب را بدیهی نمی‌گیرد.

در قرن بیستم بسیاری از مردان موگاویرا برای کار به بمبئی رفتند و پول به خانه فرستادند. مهاجران نهادهای خود را در آنجا ساختند. از جمله آنها Mogaveera Vyavasthapaka Mandali است که مدارس اداره می‌کند، و یک بانک تعاونی که نام جامعه را بر خود دارد. شعبه مومبای هنوز به شدت با روستاهای زادگاهی پیوند دارد. آموزش و سیاست محلی از آن زمان دامنه آنچه زندگی موگاویرایی می‌تواند باشد را گسترش داده‌اند، اما بندرگاه در سپیده‌دم، با حراجی‌ها، کامیون‌های یخ و چانه‌زنی‌هایش، هنوز به‌روشنی از آنان است.