اروتیک منده

مندی‌ها یکی از دو ستون جمعیتی سیرالئون‌اند و نزدیک به یک‌سوم کشور را تشکیل می‌دهند، در کنار تمنه‌ها در شمال. سرزمین اصلی‌شان داخلهٔ جنگلی جنوب و شرق است، سرزمینی تپه‌ماهوری میان جنگل‌های حرای ساحلی و ارتفاعات گینه، که رودهای Sewa، Moa و Jong آن را آبیاری می‌کنند و بر پایهٔ شهرک‌های کشاورزی ساخته شده که در آن برنج و کاساوا و روغن نخل نسل‌ها زندگی روزمره را سامان داده‌اند. استقرار مندی‌ها متراکم است نه کوچ‌نشین؛ روستاها خوشه‌وار کنار هم قرار می‌گیرند و زعامت‌های قبیله‌ای از دوران پیش از استعمار تا امروز واحد اصلی تکیه‌گاه سیاست محلی بوده‌اند و با اقتدار تقریباً دست‌نخورده، الحاق به قیمومت بریتانیا، استقلال و جنگ داخلی دهه 1990 را پشت سر گذاشته‌اند.

زبان مندی به شاخهٔ جنوب‌غربی زبان‌های Mande تعلق دارد و با Loko، Bandi و Loma در آن سوی مرز لیبریا پیوندهای ساختاری ژرفی دارد، اما با زبان‌های بزرگ‌تر Mande در ساحل، مانند Bambara یا Soninke، تنها خویشاوندی دوری دارد. این زبان آهنگین است و امروز با خط لاتین نوشته می‌شود، هرچند در دهه 1920 یک رئیس مندی به نام Kisimi Kamara نظام خط هجایی بومی‌ای به نام Ki-ka-ku ابداع کرد که هنوز در منابع علمی دربارهٔ نظام‌های نوشتاری آفریقا دیده می‌شود، گرچه هرگز جای الفبای رومی را در کاربرد روزمره نگرفت. بیشتر مندی‌ها مسلمان‌اند، اما اسلام در اینجا لایه‌لایه است نه سخت‌گیرانه؛ با نهادهای کهن‌تر سازگار است و مسلمان مندی به‌ندرت با تقویم آیینی مندی در تعارض قرار می‌گیرد.

این تقویم آیینی را جمعیت‌های سری اداره می‌کنند که همچنان مشخص‌ترین نهاد مندی‌اند. Poro مردان را آیین‌آموزی می‌کند و Sande (که گاه Bondo هم خوانده می‌شود) زنان را؛ هر دو ساختار موازی، اقتدار موازی و نقش واقعی در زندگی جامعه دارند که زیر دستگاه مدنی رسمی جریان دارد. Sande در غرب آفریقا استثنایی است، زیرا تنها بافت مستندی است که در آن زنان در مراسم عمومی نقاب می‌زنند؛ نقاب کلاهخودی Sowei با سطح سیاه براقش، گردن حلقه‌دارش و ویژگی‌های کوچک و آرام، چهرهٔ مرئی اقتدار زنانه است و یکی از شناخته‌شده‌ترین آثار هنری این منطقه به شمار می‌رود. حجاری مندی به‌طور کلی همین خویشتن‌داری را دارد: حجم‌های صاف، چشمان فروافتاده و آرامشی درونی به‌جای نمایش هیجانی. این سبک با مردمی که آن را ساخته‌اند می‌خواند: عملگرا، سلسله‌مراتبی و بیشتر به کرامت منصب توجه دارند تا شخصیت کسی که آن را در دست دارد.