اروتیک زیالو

زبان

زیالو (نیجر-کنگو، ماندی، ماندی جنوب‌غربی)، بسیار نزدیک به لوما؛ فرانسوی و مانینکا نیز به‌طور گسترده به کار می‌روند

بخشی از خانواده زبانی: زبان‌های نیجر-کنگو

دین

آمیزه‌ای از مسیحیت، اسلام و دین سنتی جنگل، از جمله انجمن‌های تشرف و بیشه‌های مقدس

درباره زیالو

زیالو مردمی کوچک در منطقه‌ی جنگلی گینه‌اند. گفتار و آداب آنان به لوما چنان نزدیک است که بیگانگان دیرزمانی این دو را یکی می‌پنداشته‌اند. با این حال زیالوها نام خود را نگه داشته‌اند و این روشن‌ترین نشانه‌ی جدایی آنان است: در کنار همسایه‌ای بزرگ‌تر و شناخته‌شده‌تر، هویتی جداگانه را پاس می‌دارند. ایشان در بخشی از غرب آفریقا زندگی می‌کنند که چند مردم جنگلی خویشاوند، تپه‌ها، بازارها و زندگی آیینی را با هم قسمت می‌کنند، بی‌آنکه در یکدیگر ادغام شوند. زادگاهشان ناحیه‌ی ماسنتا است، سرزمینی شیب‌دار و مرطوب نزدیک مرز لیبریا. تکه‌هایی از جنگل کهن با زمین‌هایی که برای کشت برنج کوهستانی پاک‌سازی شده‌اند در هم آمیخته‌اند، و قهوه و کولا روستاهای تپه‌نشین را به شهرهای بازار پیوند می‌دهند. زبان به شاخه‌ی جنوب‌غربی خانواده‌ی مَندِه تعلق دارد، خوشه‌ای فشرده که لوما، باندی، لوکو و مندی را دربر می‌گیرد. این شاخه به لحن‌های خود و به صامت‌های آغازینی شناخته می‌شود که بسته به بافت دستوری تغییر می‌کنند. زیالو مدت‌ها گونه‌ای از لوما پنداشته می‌شد و زبان‌شناسان تنها اخیراً آغاز کرده‌اند آن را زبانی مستقل توصیف کنند. زبان فرانسه، زبان مدارس و ادارات دولتی است. مانینکا که مسلمانان بازرگان شمال به آن سخن می‌گویند، بخش بزرگی از بازرگانی منطقه را بر دوش دارد.

در پایان سده‌ی نوزدهم جنگ‌های ساموری توره به این منطقه رسید. سپس در آغاز سده‌ی بیستم حکومت فرانسه برقرار شد و مردمان جنگلی اطراف ماسنتا با آن جنگیدند. امروز دین نه به شیوه‌ی یا این یا آن، بلکه لایه‌لایه است. مسیحیت با مبلغان آمد و اسلام از راه تماس دیرپا با بازرگانان مانینکا، اما هیچ‌کدام شیوه‌های کهن جنگل را از میان نبرد. آیین‌های تشرف از نوع پورو، بیشه‌های مقدس و پیکرهای نقاب‌دار، چگونگی بالغ شدن جوانان را رقم می‌زدند. این سنت پس از استقلال ضربه‌ی سختی خورد، آنگاه که دولت سکو توره در منطقه‌ی جنگلی کارزار زدودن اسطوره‌زدگی را پیش برد، رازهای آیینی را فاش کرد و نقاب‌ها را به عنوان بقایای عقب‌ماندگی نابود ساخت. بخش بزرگی از آن به جای ناپدید شدن به زیرزمین رفت. در بسیاری از جامعه‌ها از زمان پایان یافتن رژیم در 1984 دوباره آشکار شده و اکنون در کنار کلیسا و مسجد قرار دارد، نه در برابر آن‌ها. روستاهای کشاورزی همچنان کانون زندگی زیالو هستند، حتی وقتی مدرسه و کار جوانان را به سوی شهرهای ماسنتا، نزرکوره و کوناکری می‌کشاند.

فنوتیپ‌های معمول: زیالو

مرجع تولید با هوش مصنوعی: مو، چشم، پوست، ساختار صورت، اندام

مانند مردمان جنگل‌نشین همسایه در جنوب شرقی گینه، مردم Zialo معمولاً پوست قهوه‌ای تیره، قامت متوسط و موهای مشکی به‌شدت مجعد دارند. پوشاک روزمره بیشتر لباس‌های به سبک غربی و پارچه‌های پنبه‌ای چاپ موم است و زنان اغلب دامن‌های پیچیده و روسری به سر دارند. پارچه‌های نواری دست‌بافت و لباس‌های نقاب‌دار تزئین‌شده با رشته‌های رافیا در مراسم آیینی دیده می‌شوند.

پوزهای اروتیک و وضعیت‌های جنسی

از فهرست پوزها: 220 وضعیت نام‌دار با اسکلت‌های مرجع

پرسش‌های متداول درباره زیالو

زیالو به چه زبانی سخن می‌گویند؟

زبان اصلی زیالو زیالو (نیجر-کنگو، ماندی، ماندی جنوب‌غربی)، بسیار نزدیک به لوما؛ فرانسوی و مانینکا نیز به‌طور گسترده به کار می‌روند است.

زیالو پیرو چه دینی هستند؟

دین غالب میان زیالو آمیزه‌ای از مسیحیت، اسلام و دین سنتی جنگل، از جمله انجمن‌های تشرف و بیشه‌های مقدس است.