اروتیک نگوا

دو نشانه‌ی جغرافیایی موقعیت نگوا را مشخص می‌کنند: رود ایمو که مرز غربی سرزمین آن‌ها را تشکیل می‌دهد، و نخل روغنی که اقتصاد سرزمین‌های شرق این رود را شکل داده است. نگوا یکی از پرجمعیت‌ترین زیرگروه‌های ایگبو هستند. این قوم در سراسر جنوب ایالت آبیا در جنوب شرقی نیجریه زندگی می‌کند، در منطقه‌هایی که هنوز این نام را دارند: ایسیالا نگوا، اوسیسیوما نگوا و اوبینگوا. سنت شفاهی می‌گوید که نیاکانشان از سمت اووری از رود ایمو گذشتند و جنگل آن سوی رود را پاک کردند. این رود همچنان مرز میان نگوا و همسایگان ایگبوی آن‌ها در ایالت ایمو است. قوم اوکوا که با نگوا بسیار خویشاوند است در جنوب زندگی می‌کند، آن‌قدر نزدیک که سیاست محلی اغلب از اوکوا-نگوا به‌عنوان یک بلوک واحد سخن می‌گوید. جوامع آنانگ و ایبیبیو در ایالت آکوا ایبوم در شرق قرار دارند.

زبانشان گویشی جنوبی از زبان ایگبو است که از زبان‌های ولتا-نیجر به شمار می‌آید. آواها و واژگان ویژه‌ی خود را دارد، اما دیگر گویشوران ایگبو آن را به‌آسانی می‌فهمند. زندگی اجتماعی بر خطوط آشنای ایگبو جریان دارد: گروه‌های روستایی به‌جای پادشاهی‌ها، و تبار پدری گسترده یا اومونا به‌عنوان واحدی که اختلافات را حل می‌کند و مردگانش را به خاک می‌سپارد. بازارها بر تقویمی استوارند که از چهار روز ساخته شده است: اکه، اوریه، آفو و انکوو.

محصولات نخل مدت‌ها پیش از حکومت استعماری، نگوا را از نظر اقتصادی مهم کرده بود. مردان میوه را برداشت می‌کردند و روغن را می‌فشردند. زنان هسته‌ها را می‌شکستند و این درآمد را از آنِ خود نگه می‌داشتند، و روغن از راه رود ایمو به پایین‌دست، به سوی خانه‌های تجاری ساحلی حرکت می‌کرد. در سال 1929 شایعه‌ای پخش شد که بریتانیایی‌ها قصد دارند از زنان مالیات بگیرند. زنان سراسر منطقه در آنچه بعدها به «جنگ زنان» معروف شد قیام کردند، و آبا که در آن زمان شهری جوان و مرکز راه‌آهن و ادارات بود، یکی از کانون‌های آن شد. سپس جنگ داخلی نیجریه درست از میان این منطقه گذشت و آبا در سال 1968 به دست نیروهای فدرال افتاد.

آبا جایی است که حال و روز امروز نگوا در آن بیش از هر جای دیگر دیده می‌شود. این شهر به شهری صنعتی و تجاری تبدیل شد که به کفش، کیف و پوشاکی که در کارگاه‌های کوچک ساخته و از طریق بازار بین‌المللی آریاریا فروخته می‌شوند، شهرت دارد. در سراسر نیجریه، عبارت made in Aba هم به‌عنوان لاف و هم به‌عنوان شوخی به کار می‌رود. بیشتر نگوا مسیحی هستند و کلیساهای کاتولیک، آنگلیکن و پنطیکاستی در هر شهری فراوان‌اند. با این حال، جشنواره‌ی یام نو و تکالیف نسبت به نیاکان در کنار عبادت یکشنبه ادامه دارد. بیرون از شهر، بسیاری از خانواده‌ها هنوز کاساوا و یام می‌کارند و نخلستانی کوچک نگه می‌دارند.