اروتیک مارتو

Martu واژه‌ای از خود صحراست. در زبان مردمی که آن را به کار می‌برند، به‌سادگی یعنی انسان، یکی از ما. در طول قرن بیستم، نام مشترک خانواده‌هایی از چند گروه گویشی همسایه شد، از جمله Manyjilyjarra، Kartujarra، Kiyajarra، Putijarra و Warnman. سرزمین آنان بخش‌هایی از صحراهای Great Sandy، Little Sandy و Gibson در استرالیای غربی را در بر می‌گیرد، در اطراف دریاچه Disappointment، دریاچه‌های Percival و رودخانه Rudall که اکنون پارک ملی Karlamilyi است. آنان با قانون مشترک، ازدواج میان گروه‌ها و تاریخ طولانی جابه‌جایی میان همان چاه‌های کم‌عمق، حفره‌های صخره‌ای و شکارگاه‌ها به هم پیوند خورده‌اند.

مردم Martu به زبان صحرای غربی سخن می‌گویند، زنجیره‌ای بلند از گویش‌ها که همسایگان در سراسر نواحی خشک داخلی تا حد زیادی آن را می‌فهمند. این زبان به خانواده Pama-Nyungan تعلق دارد که بیشتر قاره را در بر می‌گیرد. زبان Martu Wangka در Jigalong شکل گرفت، جایی که گویشوران گویش‌های مختلف به‌ناچار کنار هم افتادند، و هنوز زبان خانه و جامعه است. انگلیسی برای مدرسه، کار و امور دولتی نگه داشته می‌شود.

تماس دیر و سخت از راه رسید. در سال 1906 هیئت نقشه‌برداری Alfred Canning مردان بومی را با زنجیر بست و مجبورشان کرد راه آب را نشان دهند، و مسیر دام‌رو که پس از آن ساخته شد، درست از میان سرزمین Martu گذشت. Jigalong به‌عنوان یک انبار در کنار حصار ضدخرگوش آغاز شد و بعداً به یک میسیون (مرکز تبلیغی) تبدیل شد. در سال 1931 سه دختر از آنجا به سکونتگاه Moore River در نزدیکی پرت برده شدند. Molly و Daisy تمام راه را در امتداد حصار تا خانه پیاده برگشتند، داستانی که بعدها در کتاب و فیلمی بازگو شد. برخی خانواده‌ها تا دهه 1960 در صحرا ماندند، تا آن‌که مأموران گشت مسیر پرواز موشک‌هایی را که از Woomera شلیک می‌شد از سکنه خالی کردند. یک زوج، Warri و Yatungka، تنها در صحرا زندگی کردند تا آن‌که در سال 1977 پیدا شدند.

بازگشت به سرزمین از دهه 1980 به این سو نیمه دیگر داستان است. خانواده‌ها جامعه‌هایی در Punmu، Parnngurr و Kunawarritji برپا کردند، و Parnngurr تا حدی موضعی در برابر اکتشاف اورانیوم در Kintyre در همان نزدیکی بود. در سال 2002 دادگاه فدرال حق مالکیت بومی Martu را بر یکی از بزرگ‌ترین مناطق استرالیا به رسمیت شناخت. امور آیینی قانون و آیین‌های تشرف هنوز سال را شکل می‌دهند. Jukurrpa، یا Dreaming، در کنار مسیحیتی زندگی می‌کند که در سال‌های میسیون فراگرفته شد، بی‌آنکه جایگزین آن شود. زنان Martu هنوز با سوزاندن تکه‌های کوچک از علف spinifex، ورل‌های شنی را شکار می‌کنند، و بوم‌شناسان اکنون این رویه را عامل حفظ صحرا به‌صورت وصله‌وصله‌ای از رشد کهنه و تازه می‌دانند. تیم‌های نگهبانی Martu این دانش را به کار مزدی روی زمین تبدیل می‌کنند، و نقاشان Martumili Artists همان سرزمین را روی بوم می‌آورند.