اروتیک ماندایلینگ

از یک ماندایلینگ بپرسید که آیا باتاک است یا نه، و پاسخ به این بستگی دارد که چه کسی می‌پرسد و چرا. ماندایلینگ‌ها با توباها و آنگکولاهای شمال سوماترا یک شاخهٔ زبانی، یک نظام طایفه‌ای و یک نظام خویشاوندی مشترک دارند. با این حال بسیاری از آنان برچسب باتاک را یکسره رد می‌کنند، زیرا در اندونزی این نام به توباهای مسیحیِ مناطق مرتفع دریاچهٔ توبا اشاره دارد، و ماندایلینگ‌ها نزدیک به دو قرن است که در اکثریت قاطع خود مسلمان‌اند. اغلب، مطمئن‌ترین نشانهٔ یک ماندایلینگ نام خانوادگی اوست: ناسوتیون، لوبیس، پولونگان، رانگکوتی، داولای. این‌ها طایفه‌های پدرتبار هستند که هنوز تعیین می‌کنند چه کسی با چه کسی ازدواج کند. سرزمین اصلی، سرزمین رودخانه‌ای شهرستان ماندایلینگ ناتال در جنوب استان است. این سرزمین به‌طور سنتی به ماندایلینگ گودانگ در اطراف پانیابونگان و دره‌های بالادستی ماندایلینگ جولو در اطراف کوتانوپان تقسیم می‌شود. این زبان به شاخهٔ باتاک جنوبی تعلق دارد و چنان به آنگکولایی نزدیک است که این دو اغلب یک زبان به شمار می‌آیند.

اسلام به زور وارد شد. نیروهای پادری از سرزمین همسایه، مینانگ‌کابائو، در اوایل قرن نوزدهم به منطقه رخنه کردند. هلندی‌هایی که پس از آنان آمدند، دره‌ها را به کشت اجباری قهوه واداشتند و از همین رو نام ماندهلینگ بر کیسه‌های قهوهٔ عربیکای سوماترا که در سراسر جهان فروخته می‌شود نقش بست. حکومت استعماری مدارس را هم به همراه آورد و ماندایلینگ‌ها زود به آن‌ها روی آوردند. ویلم اسکندر در سال 1862 یک دانشسرای تربیت معلم در تانو باتو دایر کرد و مدرسهٔ دینی (پسانترن) مصطفویه در پوربا بارو که در سال 1912 تأسیس شد، هنوز هزاران طلبه را جذب می‌کند. نتیجه، مردمی است که در زندگی عمومی اندونزی برجسته‌اند، از ژنرال عبدالحارث ناسوتیون تا روزنامه‌نگار مختار لوبیس. اسلام آدات، یعنی حقوق عرفی، را از میان نبرد. مراسم عروسی و تشییع جنازه هنوز از طریق دالیان نا تولو برگزار می‌شود، یعنی پیوند سه‌جانبهٔ میان طایفهٔ خود فرد (کاهانگی)، زن‌دهندگان (مورا) و زن‌گیرندگان (آناک بورو)، و هر طرف وظایف ثابتی دارد. در بزرگ‌ترین مراسم صدای گوردانگ سامبیلان را می‌شنوید، مجموعه‌ای از نُه طبل بلند که از نظر تاریخی به خاندان‌های رؤسا وابسته بود، و عروس‌هایی را می‌بینید که بولانگ طلایی‌رنگ بر سر دارند. مهاجرت برای کار عادتی دیرینه است. مهاجران ماندایلینگ بخشی از مرز قلع‌کاری قرن نوزدهم در پراک و سلانگور بودند و امروز جوامع بزرگی از آنان در مدان، جاکارتا و شبه‌جزیرهٔ مالزی وجود دارد.